Australië deel I

17 augustus 2002
Na een korte, nachtelijke vlucht vanuit Bali naar Darwin, zijn we meteen ingechecked in een backpackershostel. Besloten om niet te gaan slapen en meteen op pad te gaan om Darwin te verkennen. Het is opvallend rustig en ruim opgezet. Eerste indruk: dikke Australiers, dronken Aboriginals, grote jeeps / auto's, mooie vergezichten en veel dieren. We hebben een wandeling gemaakt door een park en daar viel een oudere dame voor onze neus. Ze kwam erg vervelend terecht en Marjolein heeft dan ook maar voor een ambulance gezorgd. Gelukkig was de dame en haar gezelschap niet echt kleinzerig (ondanks het vele bloed dat uit haar neus kwam) en konden wij ons pad vervolgen toen de politie als eerste arriveerde. Doorgelopen naar de haven waar mensen bij een bepaalde waterstand, vissen kunnen voeren. Hier een tijdje doorgebracht en toen maar weer terug naar het hostel. Vroeg gegeten en op tijd naar bed gegaan.

18 augustus 2002
Allereerst onze campervan opgehaald. We hebben het nieuwste model gekregen omdat wij van alle huurders de langste huurtijd hebben. Dit betekent extra water- en benzinecapaciteit (wat in een land als Australië wel handig is). Daarna boodschappen gedaan en besloten om ons Bali verhaal op de site te plaatsen. Dus terug naar Darwin centrum en een internet café opgezocht. Hier hebben we behoorlijk lang gezeten om het verhaal te typen. Toch besloten om een stukje nog te gaan rijden en op een kampeerplek net buiten de stad, de eerste nacht doorgebracht in onze van.

19 augustus 2002
Op pad naar Kakadu National Park, gestopt bij een crocodile farm (helaas te vroeg om een feeding mee te maken). Daar wat salties en fressies gezien (zoals de Australiërs liefkozend hun zout- en zoetwater krokodillen noemen), er zaten wel erg lelijke exemplaren tussen. Helaas geen crocodile hunter gezien! Eenmaal in het park aangekomen, zien we allemaal bush fires. Eerst schrokken wij er wel een beetje van, omdat ze vlak langs de weg branden. Na er een aantal gezien te hebben, kijk je er niet meer van op. De bosbranden gaan hun eigen gang en worden bijna niet uitgemaakt, dit om te zorgen dat de traditionele beplanting weer terugkomt. Wat ons verder opvalt, is dat er enorm veel vliegen zijn. Dit zijn echt rot insecten, ze proberen namelijk in je neus, oren en ogen te vliegen. Dit doen ze niet alleen, nee met een stuk of 10 tegelijk. Erg irritant dus! Na een vogelbroedplaats te hebben bezocht, zijn we met de van, op zoek naar een overnachtingsplek, een zandpad ingereden. We wisten alleen niet zeker waar we terecht zouden komen en of we vast zouden komen te zitten. Gelukkig gebeurde het laatste niet en kwamen we op een open plek, aan een meertje, midden in de bush terecht. Hier een mooie plek uitgezocht en vervolgens is Eddie hout gaan sprokkelen voor het kampvuur. 's Avonds vuur gemaakt en heerlijk onder de sterren gegeten. Op een gegeven moment liep er zelfs een dingo achter onze van langs! Echt heel erg gaaf, later op de avond liep er zelfs nog 1 langs (misschien wel dezelfde, maar dat weten we natuurlijk niet).

20 augustus 2002
In Darwin hadden we een 4wheel drive tour geboekt om twee watervallen te bezoeken. Dit hield in dat we heel vroeg ons warme bedje uit moesten om naar de meeting point te gaan. Daar aangekomen in de jeep gestapt en op pad naar de watervallen. Onze gids was een echte bushtucker, dus om de zo veel meter vol op de rem om ons de flora en fauna te laten zien en proeven. Erg leuk en handig, we kunnen nu zeker weten een aantal dagen zonder eten en drinken in de outback overleven (NOT!). De eerste waterval Jim Jim is oorspronkelijk een enorme grote, maar aangezien het niet the wetseason is, is er geen water. Wel een hele mooie wandeling gemaakt naar het bassin waar normaal dus het water invalt. Daar heeft Eddie als enige van de groep, zijn moed laten zien door in het ijskoude water te plonzen. Na deze verfrissing verder op pad naar de volgende waterval, de Twin Falls. Om deze watervallen te bereiken moet je met een surfboardje en flippers om, door een riviertje (in een kloof) zwemmen. Erg leuk allemaal, ware het niet dat er voordat je de rivier in kan een waarschuwingsbord staat voor krokodillen. Gelukkig hing er iets verder op een groot net in de rivier, wat de krokodillen tegen zou moeten houden. Toch ga je niet helemaal op je gemak het water in en kijk je voortdurend om je heen of je niet toevallig ergens een drijfende boomstam tegen komt. Bij de waterval aangekomen, werd onze angstige momenten beloond met een enorm mooie waterval, meer en supper wit strand. Hier een heerlijke lunch genuttigd en een paar uurtjes doorgebracht. Het water van de waterval was zelfs zo helder dat dat werd gebruikt als drinkwater. Heerlijk!! Helaas moesten we al weer veels te vroeg terug. 's Avonds laat zijn we met de campervan toch nog een stuk gaan rijden. In heel Australië moet je alleen oppassen als je na de zonsondergang nog wil gaan rijden voor de beesten. En nu weten we dat het echt heel gevaarlijk kan zijn (er zit niet voor niets op iedere auto en campervans een grote bullbar en schepbak!). We hebben namelijk een megaramp met twee wallabies (soort kangaroo) weten te voorkomen door goed stuurwerk van Eddie. Gelukkig dus heelhuids en zonder roadkills aangekomen op onze overnachtingsplek.

21 augustus 2002
Vandaag weer een stukje teruggereden richting Darwin (paar honderd kilometer) om een ander nationaal park te bezoeken. Gelukkig is dit park goed begaanbaar en kan je veel met de auto bereiken. Hier enorm hoge termietenheuvels gezien (wel drie meter hoog en twee meter breed) en voor de verandering maar weer eens wat watervallen. Eddie weer een duik genomen en opgefrist op pad naar de volgende overnachtingsplek. Helaas lukt het ons maar steeds niet om voor zonsondergang klaar te zijn met rijden en moeten we dus in de schemering nog een uurtje of wat rijden. Dit betekent dus iedere keer dat je de weg en vooral de berm continu moet scannen op dieren. Vanavond weer bijna een roadkill veroorzaakt en een goede les geleerd: namelijk altijd je ogen op de weg houden!! Wat er namelijk gebeurde was dat we een auto langs de weg hadden gezien die net een dier hadden aangereden. Na gekeken te hebben of iedereen ok was, zagen we een aantal koeien vlak langs de weg. We dachten nog allebei goh wat staan die koeien zo vlak langs de weg zonder hek er tussen en toen we weer voor ons keken, stond er een enorme koe op de weg. Gelukkig sprong de koe weg en stuurde Eddie de andere kant op, want anders hadden we een hoop hamburgers kunnen maken.

22 augustus 2002
Als je met een campervan rijdt, merk je pas dat het leven hier een stuk eerder begint. Dit betekent dat we al rond half 7 iedere dag opstaan (vaak zelfs eerder) om op tijd op pad te gaan (dit om te zorgen dat je 's avonds voor de zonsondergang op je plek van bestemming bent). Vandaag niet veel gedaan, behalve dan erg veel kilometers gereden. Iedere automobilist zwaait naar elkaar als je elkaar tegen komt om te laten weten dat alles goed gaat. Vaak hebben we enorme stukken gereden zonder iemand tegen te zijn gekomen. Je ziet hier ook veel kleine wervelwinden, waar je gewoon door heen kan rijden. Soms weet je alleen niet of het een wervelstorm is die je in de verte ziet of een bushfire. Gelukkig kan je bij alle twee zonder problemen doorrijden.

23 augustus 2002
Vandaag hebben we wel een uitstapje gemaakt naar een nationaal park, waar we een wandeling hebben gedaan op zoek naar fressies en slangennesten (gelukkig geen van beide gevonden). Aangekomen op de plaats van bestemming (Broome) hadden we geluk dat we nog een kampeerplek hadden kunnen vinden. Bijna alle overnachtingsplekken in de stad waren vol, vanwege een festival (dat de volgende dag zou beginnen) geheten Staircase to the moon. Dit is een spectaculaire happening, de volle maan schijnt namelijk over het drooggevallen strand (paar honderd meter) en het lijkt dan net of er een trap is naar de maan. Hierdoor besloten om maar meteen voor twee nachten de plek te reserveren zodat we de volgende dag the staircase konden zien.

24 augustus 2002
Voor het eerst in lange tijd, eens uitgeslapen (tot wel 7 uur 's ochtends, door het ritme dat je hebt opgebouwd, wordt je toch vroeg wakker). Lekker een beetje geluierd in de campervan en op pad om het stadje te verkennen. Hierna na een heerlijk strand gegaan en daar een paar uurtjes gelegen. Iets te lang gelegen want we hadden geen tijd meer om te eten voordat we naar het strand moesten om de staircase te zien. Wel een flesje wijn meegenomen en onder het genot van een wijntje de maan op zien komen. Eerst is het helemaal donker, dan komt er een fel rode maan op en naarmate deze hoger komt te staan, wordt deze steeds geler en zie je in de rimpels van het strand de weerspiegeling van het licht. Heel erg mooi en het lijkt inderdaad net of er een trap naar de maan is (en nee, het heeft niet aan de wijn gelegen dat je de trap ziet!).

25 augustus 2002
Niet veel gedaan, dan alleen een enorm saaie, lange weg gevolgd. Om het maar in de trend van de weg te houden, zijn we bij een roadhouse gestopt om daar te overnachten.

26 augustus 2002
Ingebouwd tussen de road trains (enorm lange trucks) en weg gevlucht van de stank van de beerput (welke we niet konden zien in het donker en welke we niet konden ruiken doordat de wind de andere kant opstond toen we er de vorige avond aankwamen), ontbijt overgeslagen en snel op pad gegaan. Onderweg naar Coral Bay heeft Eddie met zijn bush tucker ogen een zeldzame bloem gespot langs de weg en hebben we nog een emoe moeder met jonkies gezien. Coral Bay is een dorpje waar je kan snorkelen en duiken op het rif. We hebben dan ook meteen maar een tour geboekt voor de volgende dag om te gaan snorkelen met de manta rays. Verder op het strand geluierd en boekjes gelezen.

27 augustus 2002
Vroeg op en naar de boot gewandeld. Bijna elke boot die het rif opgaan, hebben glazen bodems zodat je continu zicht hebt op het rif en haar koraal. Helaas heeft het koraal niet heel veel kleur, maar daar kwamen we niet immers niet voor, maar voor de manta rays. Gelukkig waren we op het juiste tijdstip, aangezien de dag er voor vijf waren gespot. Verder maakt het bedrijf waar wij mee gingen, gebruik van een klein vliegtuigje om de roggen te lokaliseren (toch weet je nooit zeker of je er eentje tegenkomt). Na het geronk van het vliegtuigje gehoord te hebben, kregen we te horen dat de piloot er een aantal had gezien. Snel onze snorkels omgedaan en op de plek aangekomen, de ruige zee ingedoken. En ja hoor, daar zwommen/gleden er twee door het water. Doordat je zo enthousiast bent en door de ruige golven, hadden we beide last van onze ademhaling. Helaas besloten om er maar uit te gaan. Eenmaal aan boord, hadden we allebei het gevoel dat dit niet de ervaring was waar we op gehoopt hadden. Dus weer het water in en doordat je nu wist wat je te wachten stond, ging het een stuk beter met de ademhaling. Nog zeker wel een half uur met de roggen gesnorkeld en wat een ervaring!! Ze zijn echt heel erg groot (wel 3 en 4 meter breed) en inderdaad het zijn hele sierlijke beesten. Na deze ervaring door naar de volgende snorkelplek, maar eerst nog even gestopt bij een ander stuk van het rif waar enorm veel schildpadden waren. Tijdens het snorkel is Eddie helaas net een haai misgelopen, wat wel een opluchting voor Marjolein was (zij ging niet snorkelen omdat ze zich niet helemaal lekker voelde). Na de ochtend, weer met de campervan op pad gegaan richting de volgende bestemming (welke eigenlijk nooit echt vastligd, we zien altijd wel hoe ver we komen). Het landschap veranderd nu wel drastisch van droog en dor, naar mooie, glooiende grasheuvels.

28 augustus 2002
Weer veel kilometers gemaakt, afgewisseld met een bezoekje aan een nationaal park waar metershoge pilaren van steen en zand stonden.

29 augustus 2002
Laatste stukje naar Perth, daar aangekomen meteen maar verder gereden naar Fremantle (klein visssershaventje). Hier een tijdje doorgebracht en door het slechte weer besloten om Perth niet te bezoeken maar naar een shopping centre te gaan. Hier een paar uurtjes doorgebracht en op zoek gegaan naar een kampeerplek.

30 augustus 2002
Het was een goede beslissing geweest om sightseeing in Perth uit te stellen naar vandaag, wat we werden wakker met een strak blauwe lucht en de zon. Met de campervan de stad verkent en een hostel gezocht en toen maar ingeleverd. Leuke en grote stad aan het water met enorm veel parken en best wel wat hoge gebouwen (afgewisseld met hele oude). Lekker rondgelopen en genoten van het weer.

31 augustus 2002
Weer voor de verandering eens vroeg opgestaan aangezien we het vliegtuig van 7 uur moesten hebben naar Ayers Rock. Goede vlucht gehad van een paar uurtjes en in Ayers Rock een tijdje bij een hostel doorgebracht voordat we werden opgehaald door de gids van de tour. Spullen afgezet bij de kampeerplek en lunch gemaakt voordat we op pad gingen voor het eerste gedeelte van de toer. Aangezien het te hard waaide, konden we niet Ayers Rock beklimmen en zijn we doorgereden naar de Olgas (een rotspartij). Daar hebben we een wandeling gemaakt van een paar uur (af en toe zeer steil, maar wel met mooie vergezichten). Moe maar voldaan weer teruggereden naar een plek met uitzicht op Ayers Rock om daar onder het genot van een hapje en een drankje te genieten van de zonsondergang. Om de 5 minuten een foto van de rots gemaakt (op aanraden van de gids) zodat je goed het kleurverschil kan zien (van rood naar paars, naar donkerbruin). Terug naar de tenten en daar heerlijke barbecue gehad. Vroeg naar bed want je bent toch best wel moe van zo'n dag en de volgende dag moesten we er ook weer vroeg uit (5 uur) om de zonsopgang mee te maken.

1 september 2002
Enorm vroeg wakker gemaakt door onze gids, de wekker was nog niet eens afgegaan! Snel ontbeten, nou ja wat je maar naar binnen kon krijgen zo vroeg op de ochtend, en in het busje gestapt op weg naar de rots Uluru (ofwel Ayers Rock). Gisteren hadden we al behoorlijk wat discussies gehad over het wel of niet beklimmen van de rots. Een gedeelte van de rots is namelijk heilig land voor de Aboriginals en ze verzoeken je om de rots dan ook niet te beklimmen. Het verhaal gaat dat hun voorouders toen zij voor het eerst bij de rots aankwamen een pad naar boven hebben gevolgd en daar een heilig feest hebben gehouden. De route die je als toerist volgt, is deels dezelfde route. De aboriginals zijn echter verplicht om de rots open te houden voor publiek, dit was namelijk 1 van de voorwaarden van de overheid toen zij de rots teruggaven aan de Aboriginals. Iedereen moet natuurlijk zelf bepalen of hij de rots wil beklimmen, daarnaast is het fysiek ook erg zwaar en er zijn zelfs al een aantal mensen verongelukt toen zij naar boven probeerden te klimmen. Het eerste gedeelte moet je je namelijk via ijzeren kettingen omhoog trekken, daarna is het minder stijl maar nog een behoorlijke klim. De Aboriginals voelen zichzelf ook verantwoordelijk voor jou en als iemand tijdens het beklimmen van hun rots overlijdt, voelen zij zichzelf schuldig en moeten zij een pijnlijk ritueel ondergaan (dit is dus nog een reden om de rots niet te beklimmen). Als alternatief werd ons een aantal wandelpaden aangeboden, een lange en een korte. Marjolein wilde in eerste instantie de rots niet beklimmen, maar toen zij zag wie er gingen wandelen, besloot ze om met de jongere mensen van de groep de rots te beklimmen. Al met al is het een hele ervaring om voordat de zon opgaat, de rots te beklimmen. Van veraf ziet hij er al groot en indrukwekkend uit, maar als je onder aan de voet staat dan krijg je pas echt ontzag. De Aboriginals noemen de mensen die de rots beklimmen dan ook niet voor niets mieren. Meteen al aan het begin van de klim, vraag je je af hoe je ooit weer beneden gaat komen. Gelukkig waren we met een leuke groep van 10 jonge mensen (Engelsen, Duitsers en Ieren) en samen hebben we elkaar geholpen en ondersteund. Af en toe moesten we wel even een pauze houden en konden we genieten van de zonsopgang en het uizicht. Na het eerste steile gedeelte gehad te hebben, moesten we nog zo'n half uur verder klauteren. Eenmaal boven voel je je toch wel heel wat en waren we blij dat we het hadden gedaan. Even op adem gekomen en wat foto's gemaakt (1 van de Engelsen had zijn mobiel mee en had bereik dus hij heeft boven op de rots even met thuis gebeld) en snel weer op pad naar beneden. Het was inmiddels al behoorlijk druk geworden en we wilden niet dat er andere mensen voor ons de boel zouden ophouden. Ook was het wel handig om snel naar benenden te gaan, omdat het anders te druk zou worden bij de kettingen (zowel voor boven als naar beneden wordt dezelfde ketting gebruikt). De afdaling verliep gelukkig voorspoedig en viel eigenlijk best wel mee. Al met al zijn we zo'n 2,5 uur bezig geweest (1.45 uur naar boven en 45 minuten naar beneden). Eenmaal beneden nog om de rots heengelopen en wat tekeningen van Aboriginal bekeken. Daarna terug naar de campsite voor de lunch en snel in de bus gestapt voor de busreis van 3 uur naar Kings Canyon. Daar aangekomen even lekker wat tijd voor onszelf, degenen die de rots hadden beklommen, hebben met zijn allen een drankje genomen op hun klim. Daarna begonnen aan het kampvuur voor het eten. In een Dutch Oven (gietijzeren pot welke in de heten kolen wordt gezet om zo het eten te bereiden) verschillende ingredienten gestopt en in de kolen gezet. Lekker rondom het kampvuur gegeten en daarna lekker zitten kletsen. Nog een vallende ster gezien en de dingo's en kamelen (we zaten namelijk bij een kamelenfarm) gehoord. 's Avonds hebben Eddie en ik nog een aantal wilde katten gezien, welke eigenlijk dood gemaakt moeten worden omdat ze al het lokale wild doodmaken (denkend aan onze kat hebben we ze toch maar laten leven!).

2 september 2002
Wederom weer vroeg eruit. Richting Kings Canyon en daar een wandeling gemaakt van een kleine 4 uur. Enorme spelonken gezien en veel uitleg over de vegetatie. Moe (van de vorige dag) kwamen we aan bij de bus en zijn we na de lunch op pad gegaan voor de rit naar Alice Springs. Daar ingechecked in een hotel en richting centrum gegaan, waar we 's avonds hadden afgesproken met de beklimmers van de rots. Aangezien we de volgende dag voor het eerst met de bus zouden reizen, wilden we onze kaartjes alvast halen. Bij de balie van Greyhound, konden ze alleen Eddie zijn reservering zien (hoewel we wel voor twee personen betaald hadden). Natuurlijk liep het tegen sluitingstijd en moesten we maar de volgende dag terugkomen, totdat Marjolein zei dat de reservering ook wel eens onder haar naam kon staan. Eerst moest er overleg worden gevoerd met een ander kantoor hoe je dat dan kon bekijken in de computer, maar gelukkig want uiteindelijk zou Marjolein ook haar kaarten mee kunnen krijgen. Zou... want we hadden onze paspoorten niet bij ons en dan mogen ze de kaartjes niet meegeven. Dus volgende dag maar ophalen. Snel door naar het restaurant en daar gezellig nog een paar uurtjes echte bushmeat gegeten en op live muziek gedanst.

3 september 2002
Vroeg eruit om nog wat van de omgeving te zien. We wilden allebei graag nog een Thorny Devil zien. Dit is een heel klein, stekelig hagedisje wat er erg lief uitziet. In een reptielencentrum eentje gevonden en vastgehouden. Eddie moest ook de geheugenkaarten van zijn digitale fototoestel op CD laten zetten. Gelukkig al vrij snel een tent gevonden en Marjolein ging met de portemonnee op pad om nog wat boodschappen doen. We hadden nog maar 30 minuten voordat de bus vertrok (vertrektijd 10.30)en ook al ben je er niet, de bus vertrekt. Je moet er eigenlijk al een half uur van te voren zijn. Dus snel op pad. In de supermarkt werd Marjolein ineens door een rennende Eddie onderschept, hij had natuurlijk geld nodig en dat had hij niet maar Marjolein. Geld gepakt en allebei gerend, de 1 naar de winkel de ander verder voor de boodschappen (nog 20 minuten te gaan). Terug in winkel branden mis bij 87%. Om 10.15 pc vastgelopen, files naar shared drive gekopieerd en andere pc opgestart, helaas moeite met het vinden van de files. 10.20 gevonden, branden ging gelukkig nu wel goed en om 10.25 rende Eddie de winkel uit op zijn luchtgeveerde sandalen. 10.28 bij terminal maar moest nog buskaartje in terminal ondertekenen. 10.29 Stapten we de bus in, WE MADE IT!!! Nog na hijgend zaten we in de bus richting Coober Pedy. Dit is een stadje wat grotendeels onder de grond ligt en waar wordt gezocht naar opaal. 's Avonds na een lange busrit aangekomen en in een ondergronds hotel ingechecked.

4 september 2002
Meteen maar voor de verandering weer een toer geboekt om de omgeving te verkennen. Zelf 's ochtends het stadje verkend en Eddie heeft bij een aantal winkels in hun opaalafval naar opaal gezocht (best nog wel wat mooie exemplaren gevonden). Met de toer op pad en veel lokale verhalen gehoord. Coober Pedy is een verzameling van bizarre mensen (ongeveer 45 nationaliteiten), woningen (boven- en ondergronds vanwege de extreme hitte in de zomer van meer dan 50 graden celsius), machines, trucks en verhalen. Er gelden eigen regels, commercie is uitgesloten (als een McDonalds een filiaal wil openen en het dus doorzet, dan wordt dat filiaal gewoon opgeblazen). Op veel plekken is al een keer iets in de lucht gegaan (niet alleen huizen, maar ook de rechtbank en het politiebureau). Er waren zelfs tijden dat een boodschappenlijstje bestond uit drie pakken melk, cornflakes, aardappelen en een doos dynamiet (soms zelfs in de aanbieding bij de plaatselijke supermarkt!). Nu wordt het gebruik er van wel aan banden gelegd en mag je het niet meer in je auto hebben rondslingeren. Verder is het ook een gewoonte om je auto op te blazen als deze het drie keer niet doet, je rijdt dan gewoon de woestijn in en blaast het ding op. Veel van de mensen hebben een huis ondergrond en er zijn ook al velen die op opaal zijn gestuit tijdens het uitgraven van een extra kamer. Aangezien het verboden is om in de stad zelf naar opaal te zoeken, zeggen veel mensen dus dat ze een extra kamer nodig hebben zodat ze verder kunnen zoeken naar opaal. Ook zijn er al vele gestorven door hebzucht door een stutmuur verder uit te hakken zodat ze het opaal konden verkopen. Eerst zijn we met de toer door het stadje gereden en naar het kerkhof. Daar was een graf van een wel heel apart figuur. Onze gids kende de man die in het graf lag en vertelde ons het volgende over deze man: Hij ging een keer voor een check-up naar de dokter en daar werd hem verteld dat hij nog maar een aantal maanden te leven had omdat hij kanker had. Hij besloot toen meteen om een lening bij de bank aan te vragen (zonder natuurlijk te vertellen dat hij kanker had) en kocht een auto en ging zijn begrafenis regelen. Door zijn rare gedrag, verliet zijn vrouw hem (zij wist ook niet van zijn ziekte). Bij de begrafenisonderneming regelde hij dat alle aanwezigen een drankje van hem zouden krijgen en dat er dus een bierfust met tab op zijn graf gezet moest worden (zelf hield hij ook wel van een biertje). Verder wilden hij in een zwaar ijzeren kist liggen en dat zijn hoed op zijn graf kwam te liggen (deze is nu in brons gegoten en ligt er inderdaad op). Ook wilde hij het middelpunt van het centrum zijn en heeft hij bij de overheid hier om gevraagd, het is hem gelukt want op zijn kist ligt dus een rond plaquette met dead centre of town. Na de begrafenis, kregen de aanwezigen een drink on me (him) en kwam zijn vrouw terug om te kijken wat er voor haar over was gebleven. Helaas voor haar was er niets meer over en werd zij opgezadeld met een schuld van de lening die haar man had afgesloten! Na dit geweldige verhaal zijn we verder gegaan naar een opaalopgraving en mochten we zelf zoeken. Helaas niet echt veel gevonden, de gids vond vlak voor Eddie zijn neus wel een mooi stuk opaal (dus geen millionair geworden zoals we hadden gehoopt!). Door naar Crocodile Harry, een markant figuur! Deze man is in de 80 en komt oorspronkelijk uit Duitsland en is baron, en woont al een lange tijd in Coober Pedy. Hij heeft altijd op krokodilen gejaagd (en het schijnt dat Crocodile Dundee een afgeleide van hem is). Hij is schathemeltje rijk vanwege al het opaal dat hij heeft gevonden tijdens het uitgraven van zijn woning. Is de gehele dag dronken en houdt enorm veel van de vrouwen. Zijn hele huis hangt vol met lingerie, sculpturen en foto's van vrouwen. Hij is al een paar keer op het nippertje na net niet dood gegaan, maar drinkt toch stug door. Een hele ervaring dus om hem en zijn huis te bezoeken. Na zijn huis zijn we nog langs the dogfence gereden, het langste hek ter wereld. Dit hek is gemaakt om er voor te zorgen dat de dingo's in het noorden van Australie blijven (daar vind je dan ook alleen maar koeien) en in het zuiden worden er schapen gehouden (welke de dingo's erg lekker vinden). Terug in Coober Pedy zijn we met de bus 's nachts verder gegaan richting Adelaide. Als je geluk hebt in de bus, dan zit je niet in de buurt van een Aboriginal. Ze zijn vaak erg luidruchtig en stinken enorm. Op reis naar Coober Pedy hadden we geen geluk, maar deze keer wel en konden we reukloos adem halen!

5 september 2002
De buschauffeur was ontelbare kangaroos tegengekomen, maar wist ze gelukkig allemaal te ontwijken. In de nachtelijke kou aangekomen in Adelaide. Slaapplaats geregeld in megahostel en het centrum ingegaan. Meteen de auto opgehaald en ook maar de omgeving bekeken. Het is een mooie stad met veel oude gebouwen, autoloze winkelstraten en veel groen. 's Avonds de luxe mogen ondervinden van een backpacker want in het hostel hadden ze een bubbelbad, welke wij gratis mochten gebruiken omdat we een tweepersoons kamer hadden geboekt. Gelukkig maar, want Adelaide was vrij koud overdag nadat wij een paar dagen weer in de warmte hadden doorgebracht.

6 september 2002
Met onze eigen auto op pad, na eerst nog een kopje koffie gedronken te hebben in het centrum. Via de toeristische route naar het zuiden. Dit betekent groene heuvels, slingerwegen en wijngaarden. Onderweg lekker Duits gegeten in een Duitse vestigingsstad (lekker naast de open haard) en door naar een nationaal park. Daar koala vastgehouden en er mee op de foto en nog wat kangaroos gevoerd. Doorgereden en in het donker aangekomen op onze overnachtingsplek. Een super de luxe hotel kamer met electrische deken (ook Eddie heeft de deken aangehad!).

7 september 2002
Eerst ontbeten in een lokale bakker (scones met crème en jam; wat hebben we het toch slecht!) en langs de kust gereden. Heel erg mooi, met enorme kliffen en stranden. In een bepaalde baai zouden waarschijnlijk walvissen vlak bij de kust zwemmen, dus daar hebben we een tijd gestaan en inderdaad ze waren er. Geprobeerd om er een foto van te maken maar meer dan een stipje in het water is het niet geworden. Wel erg leuk om de walvissen te zien, in het echt zie je ze natuurlijk een stuk beter. Verder onze weg langs de kust vervolgd en 's avonds wederom een hotelkamer geboekt. Daar beneden in de bar gegeten (kreeft: een lokale specialiteit!), gedronken en heeft Eddie een biertest ondergaan. Hij moest 6 lokale biertjes drinken (alchololpromillage van gemiddeld 5%) en daarna op de foto, 'needless to say', het is hem gelukt (erg charmante foto ook!). Verder hebben we nog wat op de gokautomaten zitten spelen en waarempel 90 dollar gewonnen (YIPPIEE).

8 september 2002
Met een enigszins zwaar hoofd op tijd opgestaan en ons pad vervolgd. Een aantal grotten bezocht, waarvan de laatste zeker de moeite waard was. Middels licht en water werd de grot getoond. Daarna in een lief, klein cottage bij een Italiaanse moeder pasta gegeten. Zoals alleen een Italiaanse dat kan maken. Door naar de overnachtingsplek waar we in een net, doch enorm ouderwetse motelkamer de storm die buiten aan de gang was, trotseerden.

9 september 2002
Begonnen aan de Great Ocean Road veel over gehoord nog niets van gezien. Alle soorten kliffen en strandjes en rotspartijen midden in het water die je je kan bedenken, grotten, bogen, pilaren met namen als Bay of Isle, London Bridge, Loch Ard Gorge, 12 Apostels. In Warnambool geluncht bij grote kanonnen met uitzicht over de baai. Achteraf hebben we hier de kans gemist om walvissen met babies van enkele meters afstand te zien. De foto's stonden een dag erna in de krant. Eddie balen dus.

10 september 2002
Laatste dag van de Great Ocean Road. Vanuit Apollo Bay langs kliffen en surfstranden onder andere Point Break (Hier is de gelijknamige film met Patrick Swayze opgenomen) gereden en Marjolein te lang laten rondhangen in het surfshopwalhalla van Torquay, hier ook even mijn Oakley bril laten rechtbuigen bij een toevallig aanwezig Oakley reparatiecentrum. Alle topmerken hebben hier ook kantoren (Billabong, Ripcurl, Quicksilver (Roxy voor vrouwen)). Geluncht in een lounge bar in Geelong en door naar Melbourne. Hier een Engels aandoend backpackerhotel gevonden aan het begin van Chinatown, je raad wel wat we gegeten hebben, het viel alleen erg tegen.

11 september 2002
Auto ingeleverd bij een mega vestiging van Britz tientallen auto's, terreinwagens, Campervans, Campers en bussen allemaal wachten op een tijdelijk baasje. Terug met de bus, de chauffeur heeft ons gematst met de kaartjes zodat we nog een uur langer konden reizen (Zal je in nederland nooit meemaken). Sightseeing gedaan in de stad en heerlijk aan het water gegeten. Ons koude hostel verlaten en naar de spikplinternieuwe ferry gegaan die net een week in de vaart was. Een vierpersoons hut met stapelbedden zonder ramen en eigen douche toilet. We hadden deze hut voor ons tweeen omdat we van de oude naar de nieuwe ferry overgeboekt waren en we daar een tweepersoons hut hadden. Eddie heeft uiteraard het hele schip behalve de brug bekeken.

12 september 2002
Na een hevige stormachtige nacht op de 195 meter lange ferry zijn we dus nog steeds moe. We gaan met de shuttlebus naar het autoverhuurbedrijf dachten we. Eenmaal aangekomen om 08.00 bleek het een Cabinpark te zijn dat het verhuurbedrijf van Britz vertenwoordigde en ze wisten van niets. Na onze laatste twee zeer goede huurervaringen konden we dit niet begrijpen. Uiteindelijk met een niet schoongemaakte wederom nieuwe Toyota Corolla met een halve tank benzine een geblokkeerde radio zonder pincode en versleten banden op weg gegaan. Ergens in Devonport goed ontbeten en gekeken waar we naar toe zouden gaan. We zijn via een grote plaats (Launcheston) naar de oostkust gereden met vele mooie baaien, geluncht aan Coral Bay en gezien dat we te weinig tijd hadden om 1 van de vele wandelingen te maken. Vervolgens doorgereden naar Tasman Island en aanbeland in EagleNeck Hawk (Dit is de plaatsnaam) Hier een Motel gevonden met uitzicht op zee en een eigen bad voor een uitermate redelijke prijs. Eddie is nog teruggereden naar een baai om foto's te maken. Onderweg geen levende maar wel een dode Tasmanian Devil gezien, 's avonds gegeten onder de reusachtige kaak van een mensenhaai (Great White) die ze in 1984 voor de kust gevangen hadden. Inmiddels een reden gevonden waarom het motel zo goedkoop was. In bad gelegen in roestkleurig brak water. Wel een lekker bed.

13 september 2002
Aangezien we aan de zee geslapen hebben, had ik de vorige avond al tegen Marjolein gezegd dat ik de zonsopkomst wilde fotograferen. Om 05.45 stond ik dus op het strand in de kou terwijl Marjolein lekker lag te slapen onder de dekens. Wat mooie foto's gemaakt met het 'Tesselated pavement' een mozaiek van natuurlijke tegels zeg maar. Na het ontbijt naar wat bezienswaardigheden met namen als Tasmans Arch, Devils Kitchen en een Blowhole. Bij toeval nog een wegwijzer ontdekt naar de 'Remarkable Caves'. Ondertussen was het heerlijk zonnig en hadden we geen idee hoe deze grot eruit zou zien. Eenmaal aangekomen bij de grot bleek het een hele mooie plek te zijn. Een strandje achter een rotspartij dat onder de rotsen door verbonden was met de zee. Door deze grot kon je de zee zien en kwam het water er af en toe flink doorheen zetten. Ik (Eddie) sprong over de balustrade en probeerde Marjolein over te halen om dit ook te doen. Ze had hier absoluut geen zin in, omdat ze het gevaarlijk vond (de balustrade stond er niet voor niets) uiteindelijk kwam ze toch naar beneden en dat is maar goed ook. In het midden van de grot heb ik Marjolein namelijk ten huwelijk gevraagd!
VOORBEREIDING
Marjolein is een kei in het laten mislukken van verrassingen (ze gist net zolang tot ze de oplossing heeft en het dus geen verrassing meer is), dus heb ik mijn strategie weer eens aangepast. Alle standaard momenten zoals ons zeveneneenhalfjarig jubileum of Marjolein haar verjaardag vielen dus bij voorbaat af. Vandaag vrijdag de 13e September 2002 hebben we 7 jaar, 7 maanden en 7 dagen een relatie daar zou ze nooit aan denken. Het was of vandaag of 15 oktober 2002 aangezien het dan 7-8-9 zou zijn. Het kiezen van de datum was hoofdstuk 1, dit had ik dus al uitgekookt ruim voordat we op reis gingen.
Hoofdstuk 2, de ring: Marjolein houdt van sieraden, dus ik kon niet met een paperclip aan komen zetten. Ik vond het echter te riskant i.v.m. de eventuele waarde maar ook te eenvoudig om de ring vanuit Nederland mee te nemen, daarnaast hebben we het geld hard nodig voor de reis. Voor diegene die het nog niet wist ik ben niet de makkelijkste en ook niet te beroerd om de moeilijkste weg te nemen. De ring heb ik dus in Cooper Pedy gekocht en is goudkleurig met een opaal erin. Uitleg over het aantal karaat van goud en/of diamant is dus niet van toepassing. Aangezien er weinig momenten zijn dat ik alleen ben heb ik dit dus stiekum moeten doen in het ondergrondse motel waar we sliepen terwijl Marjolein buiten zat, vijf minuten voordat de bus ging.
Nu nog een lokatie en dat was met onze niet uitgestippelde reis lastig. Het enige dat ik wist was dat we in Tasmanie zouden zitten. Ik had toen we in Tasmanie zaten twee lokaties in mijn hoofd, maar of we daar zouden komen was maar de vraag. Het vinden van de Remarkable Cave was puur toeval. Hoofdstuk 3 is afgerond.
De rest van de voorbereiding op de dag zelf bestond uit het combineren van het maken van foto's van de zonsopgang en het repeteren van mijn uiteraard korte aanzoekspeech die in de weken naar dit moment toe vorm had gekregen. Ook had ik nog een wilde Aaronskelk geplukt met een stengel van anderhalve meter en deze op een slimme manier onder het tapijt van de achterbak verborgen.
MOMENT
Het was half twaalf in de ochtend. Toen ik begon met het aanzoek dacht Marjolein dat ik een grap maakte, toen ik echter op mijn knieen ging en het doosje van de ring uit mijn broekzak haalde zag je haar gezicht van lacherig via serieus naar emotioneel veranderen. Toen ik de ring eruit haalde en probeerde om te doen viel het kwartje pas. Het antwoord was JA en we vlogen elkaar in de armen. We hebben veel foto's gemaakt en we waren gelukkig alleen. Weer naar boven gelopen en een slok wijn genomen, helemaal vergeten dat ik deze de hele tijd in mijn rugzak had zitten. De bloem uit de kofferbak gepakt en nog wat foto's gemaakt.
REST VAN DE DAG
Uiteraard de hele voorbereiding verteld aan Marjolein en ze kon het nog steeds niet geloven. Nog wat aan bezienswaardigheden gedaan en naar Hobart gereden. Hier een hostel opgezocht en 's avonds heerlijk vis gegeten in een goed restaurant, daarna nog wat kroegjes bekeken en gaan slapen.

14 september 2002
De twee verliefde verloofden stonden bijtijds op en zijn over de zondagsmarkt gelopen voordat we weer op weg gingen. Voor diegenen die denken dat het dus binnenkort feest is, helaas. Marjolein is niet zwanger en voorlopig gaan we niet trouwen, Na deze reis zijn we namelijk blut. Het was vandaag helaas de laatste dag in Tasmanie. Het eiland heeft werkelijk een prachtige en zeer wisselende natuur met veel wandeltochten langs meren over bergen door bossen. Ondanks dat de afstanden voor Australische begrippen niet groot zijn (enkele honderden kilometers) rij je gemiddeld minder dan 80 km per uur. Dit komt door de slingerwegen door het heuvelachtige landschap en de dorpjes. We zijn naar een lokatie gegaan die ik in mijn hoofd had voor de vorige dag, de Russel en Horseshoe Bay watervallen, deze waren erg mooi maar niet voor een aanzoek. Ook nog door het Tall Trees bos gelopen met enorme hoge bomen. Vervolgens weer verder over 60 km gravel met onze Toyota, dit stond niet duidelijk aangegeven op de kaart. Op een gegeven moment verklaarde ik Marjolein voor gek toen ze sneeuw langs de weg zag liggen, maar nader onderzoek wees uit dat dit klopte. Op weg naar Devonport is Eddie nog op onderzoek gegaan naar het vogelbekdier. Hij heeft het diertje inderdaad gespot op een meter afstand, maar aangezien ze erg verlegen zijn, is een foto (tot zijn ongenoegen) niet gelukt. 's Avonds nog in een Ierse Pub in Devonport gegeten vlak voordat we de auto inleverden en op de boot stapten. Op de boot heeft Marjolein een klein (kitscherig) vogelbekdier speldje gekocht, zodat Eddie dan toch nog een afbeelding er van heeft.

15 september 2002
Om 07.00 aangekomen met de Spirit of Tasmania, ditmaal een rustige nacht gehad. Toch maar een ander hostel uitgekozen. Een kantoorgebouw met dito interieur kamers. De gezamelijke verdieping is volledig geoutillieerd met keuken, wasvoorzieningen, gratis internet, pooltafels, tv-kamer en dakterras voor de rokers. Het rookbeleid is in australie vrij strikt er zijn bijvoorbeeld weinig restaurants waar je mag roken. De rest van de middag hebben we besteed aan het updaten van de website, dit hadden we al een aantal weken niet gedaan. Onze site is vanuit Azie en Australie vaak niet te bekijken, het waarom blijft een raadsel. We kunnen hem namelijk wel updaten alleen weten we dan niet hoe het eruit ziet. Waarschijnlijk pakken we vanavond een bioscoopje om de net uitgekomen film van de 'Crocodile Hunter'(Steve Irwin) te zien, je weet wel die vent op Discovery channel die levensgevaarlijke fratsen met beesten uithaalt en erbij zegt dat je het niet zelf moet proberen. Zijn lijfspreuk is 'Ooh my God did you see that!'

16 september 2002
Vandaag weer geprobeert om de foto's erop te zetten, wil maar niet lukken. Nog maar een filmpje gepakt in het mega Crown entertainment center, 24 uur per dag casino's, films, luxe winkels, eten enz. opvallend dat er continu veel mensen zijn en dat deze erg goed gekleed zijn. We hebben wat geld in de automaten gegooid maar helaas de reis niet terugverdiend, daarna wat cantonees gegeten.