Australië deel II

8 oktober 2002
Zon en hitte voor het eerst in drie weken. Eerst een nieuw hostel gezocht en gevonden genaamd Cooee. Midden in het red-light district/uitgaanscentrum in de wijk Kings Cross, brandschoon, gratis avondmaal en 10 minuten gratis intenet per dag. We hebben Sydney lopend verkend aangezien de Sightseeing bus 30 dollar per persoon kostte. We begonnen met de verplichte kost van de Harbour Bridge welke we niet beklommen hebben vanwege hitte en wind en vermoeidheid en het architectonische hoogstandje van het Opera House. Hele mooie wijk genaamd The Rocks bekeken en lekker lang op een terras gezeten om bij te komen aangezien we weer vergeten waren om water mee te nemen. Via diverse parken weer terug gelopen, veel brandweer tegengekomen, gegeten en gaan slapen.

9 oktober 2002
Voor de verandering weer eens regen, gebruik gemaakt van de korting via het hostel om 2 voor de prijs van 1 ontbijt in een cafeetje om de hoek, lekker scrambled eggs met bacon. Daarna in hostel van alles geregeld: Duikcursus in Townsville, busvervoer, hostels langs de kust en voor de volgende dag een surfles. Nog even de stad verder verkend en vroeg naar bed voor de surfles. Bij toeval op internet gelezen dat Claus niet meer is en dat CMG fusiegesprekken voert met Logica.

10 oktober 2002
In de loop van de ochtend naar het strand van Australie: Bondi Beach. Op deze plek is het surfen zo ongeveer uitgevonden door de Lifesavers. Vlak voor de les nog gelucht in een van de hipste cafe's en hier twee IJmuidenaren ontmoet. We krijgen les van Big Wave Dave en Joey, het is de bedoeling dat je na twee uur op de plank kan staan. Het was bewolkt en de golven waren niet zo hoog (achteraf gezien leken ze niet hoog). In het begin moesten we liggend op het board een golfje pakken, dit ging bij iedereen goed behalve bij Eddie. Nadat we tussendoor elke keer weer wat theorie kregen en ons helemaal suf gepeddeld hadden, kreeg Marjolein toch last van haar nek en nam even wat rust. Eddie daarentegen kon er geen genoeg van krijgen en kreeg het als slowstarter als enige voor elkaar om enkele seconden op het board te staan voordat hij weer verzwolgen werd door de golven. Door de vermoeidheid achteraf helaas vergeten om foto's te maken van ons gehuld in Wetsuits. 's Avonds nog door de schitterende Victoria street gelopen waar victoriaanse huizen versierd met prachtig smeedijzer staan.

11 oktober 2002
Om 07.00 met de bus naar Byron Bay gereden totdat de bus het begaf rond Newcastle 10.00, reparatie terplekke niet gelukt en twee uur gewacht op een andere bus. Om wat tijd in te halen de grote pauze overgeslagen met toestemming van passagiers en dus pas na 8 uur (20.00) wat kunnen eten. Gelukkig konden we bij een pompstation voor 10 dollar onbeperkt pasta en roast eten.

12 oktober 2002
Fietsen geleend van het hostel en rondgefietst in de alternatieve gemeenschap van Byron Bay, hier lopen surfers, hippies, rockers en weirdo's. Onderweg naar de vuurtoren dolfijnen vanaf de kliffen gezien en later nog een Humpback Whale. Ook hier in de krant kunnen lezen dat de brandweerwagens die we in Sydney zagen reden vanwege een uit de hand gelopen reparatie van een leiding met als gevolg dat er een stuk bos en 10 huizen in de as gelegd waren. Ook was er op die bewuste dag (8 oktober) een schietpartij in Chinatown geweest, gelukkig hadden we die dag geen puf meer om zoals we gepland hadden naar Chinatown te gaan. Een tijd op het strand gelegen bij een artiest die een schitterend zandkasteel aan het bouwen was. 's Avonds weer met de bus op weg naar Surfers Paradise. Dit is het Vegas/Miami van Australie met veel hoge gebouwen en glitters. Ons hostel staat voor de plek waar het hoogste appartementencomplex ter wereld wordt gebouwd. Hier vindt over enkele weken ook de Indy 300 autorace plaats.

13 oktober 2002
Vandaag zijn we in shock vanwege de aanslagen in Bali. In Australie is dit hard aangekomen aangezien het merendeel van de touristen in Bali hier vandaan komt. We zijn hier 8 weken geleden nog voorbijgelopen en kunnen ons de ravage niet voorstellen. We zijn blij dat we nu elders zitten maar leven wel mee met de slachtoffers. Toch gaat het gewone leven door en hebben de dag doorgebracht met rondlopen in een Outlet store winkelcentrum. Marjolein heeft wat kleding gekocht en Eddie kon behalve een Turkse Bruidskist van 12000 dollar niets leuks vinden.

14 oktober 2002
Weer met de bus naar Brisbane ditmaal en voor de verandering is onze bus uitgevallen en moeten we wachten op de volgende. Een plek geregeld in een brandnieuw hostel maar voor teveel geld dus we hebben de volgende dagen in een ander hostel met pool en dakterras geboekt.

15 oktober 2002
Van alles geregeld voor de komende dagen, hostels, bussen, een duikcursus en een zeiltocht. Helaas was ons hostel met pool en dakterras erg ongeduldig en was onze kamer al weg. Op naar een ander hostel buiten de stad met schone kamers maar smerige keuken zonder kookgerei en met onze ongewenste reisgenoten, de kakkerlakken. Toch maar aan het koken geslagen.

16 oktober 2002
Op naar Steve Irwin oftewel de Crocodile Hunter zoals velen hem kennen van Discovery channel. De idioot die krokodillen bespringt, dodelijke slangen bij de staart pakt enz. Hij en zijn vrouw hebben een dierentuin boven Brisbane die wij eigenlijk alleen willen bezoeken om hem te zien. Gisteren was hij hier nog op TV bij de Australische Music Awards samen met een enorme python. In Europa en in Amerika is hij bekend en geliefd. In Australie daarentegen vinden ze hem maar een lachertje. Zeer levendige dierentuin, met geboorte van kangaroo (net gemist), parende schildpadden, veel shows met slangen en krokodillen. Vijf minuten voordat de bus ging bij toeval de familie Irwin in het hok van een Komodo varaan gezien terwijl ze foto's aan het maken waren van hun dochter die de varaan streelde.

17 oktober 2002
Op naar Hervey Bay met de bus, hier ingecheckt in ons hostel en wat rondgelopen en wat foto's gemaakt en voor de volgende dag een walvistoer geboekt.

18 oktober 2002
In de ochtend met een boot walvissen gezocht en gevonden (eindelijk). De vorige dag waren alle tochten afgelast wegens te harde wind dus we hadden geluk. Meerdere moeders met jonkies gezien (weegt bij de geboorte al tonnen). Soms pal naast de boot en bestudeerden de walvissen ons inplaats van andersom. Ook nog een mannetje gezien die helaas niet aan het zingen was. Geslaagde dag met mooie foto's, heeft erg veel indruk gemaakt. De nacht doorgebracht in de bus (rit van 13 uur) slecht geslapen wegens doorgezakte stoelen.

19 oktober 2002
Om 7 uur 's ochtends met de bus aangekomen in Airlie Beach en een half uur later zaten we in de shuttle bus op weg naar het zeiljacht de Matador. We gaan een dagje zeilen op het grootste wedstrijdzeiljacht van Australie, 85 voet lang, mast van 115 voet lang en het grootzeil weegt 300 kilo. Leuke groep en crew lekkere lunch, mooie snorkelplek en af en toe hard werken om de zeilen te hijsen. 's Avonds nog met de groep geborreld en om 12.00 gaan slapen aangezien de bus de volgende ochtend om 8.00 zou vertrekken.

20 oktober 2002
Aangekomen in Townsville waar we morgen gaan beginnen met de duikcursus.

21 oktober 2002
Op naar het duikcentrum, in de ochtend theorie, in de middag naar het zwembad. Dit zwembad "Tobruk pool" is vroeger veel gebruikt voor wedstrijden en er zijn hier tal van wereldrecords gesneuveld. Met volledige uitrusting het zwembad in, Marjolein bleef rustig onderwater, Eddie daarentegen had het niet naar zijn zin (Eddie, water en ademhaling vormen niet de juiste combinatie voor wie dit nog niet wist). Zijn vader die zelf ook duikt had hem al gewaarschuwd. Na de eerste 5 minuten onderwater had Eddie er bijna een punt achter gezet. De volgende sessies inclusief oefeningen gingen echter een stuk beter. De instructeurs (beschrijving volgt later) hadden er het volste vertrouwen in dat iedereen de cursus met goede gevolg en een goed gevoel zou afleggen. 's Avonds de boeken in voor het nodige huiswerk terwijl we allebei bekaf waren.

22 oktober 2002
Weer een halve dag in het brakke zwembad (licht gezouten) we hadden behoorlijk wat vertraging opgelopen de vorige dag. Eddie en Marjolein waren vanaf de eerste dag gescheiden zoals alle stelletjes en iedereen had dus een onbekende buddy. De groep van 10 bestond uit 4 Zwitsers (slecht luisterend volk) 3 Nederlanders waaronder wijzelf, twee Israelies en een Engelse. Marjolein was gekoppeld aan een Nederlands meisje, Eddie aan een Israelische jongen. De instructeurs Shane en Troy hadden in het verleden wel eens meegemaakt dat de man des huizes de vrouw stond uit te foeteren tijdens de duikoefeningen vandaar de scheiding van koppeltjes. Aan het einde van de lange reeks oefeningen, inclusief Eddie als (tijdelijk) instructeur in de fotosessie onderwater voor een nieuwe brochure, konden we beiden niet wachten op het avontuur op de oceaan. In de avond naar de motorboot die rond middernacht zou uitvaren. De Sea Esta is een schip met een ruim duikdek met instapmogelijkheden aan de zij en achterkant, een koel partydek met BBQ, een salon annex keuken en de hutten. Helaas hadden we geen eigen hut aangezien we onze cursus verplaatst hadden en kregen we er een crewlid bij, een meisje dat een cursus voor divemaster deed. De hut was bloedheet aangezien de airco het begeven had, twee van de Zwitsers hadden daarop besloten om op het dek te gaan liggen. Het weerbericht had zwaar weer voorspeld en iedereen met zeeziekte werd aangeraden om alvast wat in te nemen. Marjolein had dit dus alvast gedaan, ze had na het doen van het verplichte medical tests nieuwe medicijnen gekregen in verband met zeeziekte en evenwichtsproblemen. Aan boord waren nog 8 andere duikers die opgingen voor hun advanced cursus of al gecertificeerd waren.

23 oktober 2002
De nacht was inderdaad heftig en driekwart van de boot heeft zijn maaginhoud aan de oceaan gegeven inclusief Marjolein. De zee was nog steeds wel golvend en de voorbereidingen voor de eerste duik waren dan ook rommelig. Als klap op de vuurpijl belandde er een volle zuurstoftank op de teen van een Nederlander die toevallig na de duikbriefing als eerste naar het duikdek liep. Binnen enkele seconden was het dek rood en begonnen de instructeurs kalm met eerste hulp. De teen was niet gebroken maar moest wel gehecht worden en men kwam vrij snel tot de conclusie dat ze dit niet zelf konden. Er zou binnen twee uur een helicopter komen om het onfortuinlijke Nederlandse stel te evacueren. Afijn de eerste duik, Marjolein voelde zich zwaar beroerd maar men vertelde dat dit onderwater minder zou zijn. We lagen nu op het Wheeler Reef en vanwege het weer duurde het even voordat we via de ankerlijn beneden waren, Eddie heeft moeite met de druk op zijn oren en moet dus rustig naar beneden. De duik zelf was mooi en Marjolein voelde zich iets beter. Eenmaal terug aan boord ging het echter meteen weer mis. Eddie kwam boven met een bloedneus en kreeg meteen als bijnaam "bleeder". De helicopter kwam niet meer vanwege het slechte weer en de Nederlanders moesten dus wachten op een boot die om 10 uur 's avonds langszij zou komen. Aangezien de omstandigheden niet verbeterden zijn we naar een ander rif gevaren waar de golven kalmer waren. De voorbereidingen en de tweede duik gingen dan ook een stuk beter. Marjolein en een paar anderen bleven zich maar ziek voelen. Door dit alles hebben we maar twee ipv vier duiken kunnen maken.

24 oktober 2002
De Oceaan was kalm, de zon scheen en iedereen had zin om te duiken. We hebben op Davies Reef de Coral Gardens gezien met mooi koraal en veel vissen, ondanks dat we veel oefeningen moesten doen voor de cursus. Na twee duiken konden we ons onder voorbehoud van het theoretische examen Padi Open Water Diver noemen. Het examen hebben we 's middags met goed gevolg na nog een duik afgelegd. Twee andere meisjes liepen nog twee duiken achter maar begonnen het onder de knie te krijgen. Met schemer gingen we vervolgens weer het water in voor de nachtduik, dit was een aparte ervaring, naar beneden gaan was redelijk eng, maar eenmaal beneden was het mooi, helaas weinig predators gezien. Deze duik gold tevens voor de Advanced cursus die we meteen maar deden. 's Nachts zijn we aanbeland bij de volgende duikstek, helaas te laat voor de ervaren duikers om een nachtduik naar het wrak te doen

25 oktober 2002
6 uur op, Marjolein voelde zich een stuk beter en dat kwam goed uit want het mooiste stond vandaag op het programma. Vandaag gingen we diep en wrakduiken op de S.S. Yongala, dit schijnt in de top vijf van duikplekken op de wereld te staan. Het wrak ligt in een hoek van 45 graden op zijn zij, de bovenkant ligt op 15 meter de bodem is 28 meter diep. Er kan een vrij sterke stroming staan en wegens paniek van duikers (regel 1 van wat niet te doen bij duiken) zijn hier talloze ongelukken gebeurt. Onze instructuers Troy (voormalig militair, duiker, forensisch expert en al 5 jaar instructeur, sportief gebouwd) en Shane (prototype niet duiker, kilootje of honderdtwintig, sik, gouden tanden, veel tatoos) hebben in hun leven alles gedoken wat er maar te duiken valt en hebben een zeer lange briefing gegeven over het duiken naar dit wrak. Er zijn veel extra veiligheidsmaatregelen genomen en we voelen ons veilig. De eerste duik was naar een diepte van 28 meter eigenlijk merk je hier niets van behalve dat je lucht erg snel op is. Aangezien dit wrak op een vreemde locatie ligt met veel stroming, vind je hier de mooiste koralen en vissen die hier groter zijn dan elders vanwege een enorme hoeveelheid voedsel. We hebben een gigantische Bull-ray en Eagle-ray gezien, maar ook de waanzinnige Maori Napoleon Wrasse van meer dan twee meter lang, er zwommen veel barracuda's en grote Trevally's. De lucht was na een half uur op en met twee safety stops zijn we naar boven gegaan. De tweede duik was nog waanzinniger vanwege de tweeeneenhalve meter lange Leopard Shark die vlak voor onze neuzen voorbij raasde. Ook de resident Groupers (Grumpy, VW en Egro) waren waanzinnig. Grumpy heeft op nieuwjaarsdag het hoofd van een Zwitser te pakken gehad, getuigen hebben gezien dat zijn hele hoofd in de bek van dit dier zat. Zijn nek lag open door de kracht van de tandloze kaken van dit anderhalf meter lange beest. Hij heeft ook wat tegen onze dikke instructuer Shane en dat was tijdens onze duik te merken want hij ging recht op hem af toen we in zijn buurt kwamen. VW is een vrouwtje en heeft haar naam te danken aan haar afmetingen die niet onder doen voor een Volkswagen busje. Indrukwekkend en we hebben ze alledrie gezien. De meest waanzinnige duik. Na deze duik lekker geBBQt en terug naar Townsville gevaren (6 uur lang). 's Avonds met een grote groep geborreld, Troy onze stoere armyboy was tiereliere lazarus (ongeveer 30 Bourbon cola's en 20 andere drankjes). Na een aanvaring met een betonnen bloembak vonden we zijn dronkenschap niet leuk meer en hebben we gedag gezegd.

26 oktober 2002
In de ochtend met de ferry naar Magnetic Island, daar aangekomen met een shuttlebusje naar onze "A-Frame" Cabin (een houten hok beetje Indonesische stijl) omringd door bos. Voor de verandering maar weer eens de was gedaan. We hebben ook nog naar de duikschool gebeld voor onze laatste twee duiken die we voor de advanced cursus nodig hadden. Shane zijn eerste woorden na de laatste duik waren "I fucked my ears". Tijdens het telefoontje bleek inderdaad dat hij een oortrauma had en dus drie dagen niet mocht duiken. We konden wel i.s.m. een andere duikschool onze duiken voltooien. De rest van de middag op het strand geluierd en 's avonds nog wat gepoold en Cocktails gedronken. We zien net dat we nog wat vergeten zijn te schrijven over het duiken, Tijdens onze oceaan duiken waren we wel elkaars buddy en dit was wel erg prettig en een stuk leuker. De blaren op onze voeten van de flippers zien er niet gezond uit en het loopt niet prettig, we waren vergeten dat we hier speciale pleisters voor hadden en hebben deze pas dagen later gebruikt.

27 oktober 2002
Om 9.00 stonden we bij Pleasure Divers, ze wisten wel dat we kwamen, maar daar hield het dan ook op. Veel geneuzel over officieel papierwerk vanwege de overstap naar een andere duikschool. Op zich wel goed dat ze streng zijn. Alleen een beetje tegenstrijdig dat je vervolgens een 'nog niet' instructeur krijgt die onder supervisie van een 'wel' instructeur handelt. Op het moment dat we het water ingingen voor de eerste duik hield de supervisie het voor gezien. Samen met het Israelische stel gingen we de Underwater Naturalist dive doen (Nee, dit is niet zonder kleren). Het houdt in dat je het onderwaterleven moet herkennen en kunnen classificeren, Dieren met en zonder bot en planten. Het begon goed met een Blue spotted ray. We moesten als we iets levends zagen een signaal geven aan onze niet instructeur, hij schreef dan vervolgens op wat het was (hij wist alles met naam, toenaam en spannende details). Het volgende was een Nudibranch die met zijn kleuren mooi afstak tegen de saaie bodem. Het zicht was slecht en tijdens de tweede duik (kompas)navigatie, was het letterlijk je vinslagen tellen en op je kompas kijken want je zag geen hand voor ogen. Op de valreep nog een turtle gezien en de overblijfselen van het haaienvangnet voor de kust (niet meer nodig). Achteraf papierwerk invullen waaronder het logboek met de classificatie van het geziene onderwaterleven. Vanaf nu zijn we Advanced Open Water Divers. Pizza ging er goed in als lunch en 's middags een gratis Yoga lesje op het grasveld gedaan. Ook hebben we het voeren van vogels nog gezien met ontelbare krijsende papegaaien. Eddie kroop 's avonds weer in de huid van bushtucker omdat hij nog steeds geen van de 43 giftigste slangen van Australie heeft gezien. Helaas weer niet, Wel een aantal Possums en een Rockwallabie (Als je wilt weten hoe alle beesten die we gezien hebben eruit zien moet je maar eens langs komen om de foto's te zien).

28 oktober 2002
Weer terug naar Townsville met de bus, ieder ons eigen weg, Marjolein shoppen en Eddie naar het Aquarium waar hij een foto van de leopard shark heeft gemaakt, voordat de bus rond het middaguur naar Cairns vertrok. De laatste busrit met wederom stinkende Aboriginals en uiteraard mensen met full-size kussens en dekens (soms zelfs dekbedden) om een tukje te kunnen doen. 's Avonds aangekomen in Cairns en ingecheckt in ons hostel, ziet er erg gezellig uit. Weer een aantal Nederlanders die wij aanduiden als Cheesers, we zijn op een lange vakantie en hebben geen zin om mee te discussieren over de val van het kabinet en dat soort zaken. Onze kamer was erg gehorig en liet ook nog eens veel licht binnen, op de kamers (dorms) naast ons maakten men op de meest ongustige tijden veel lawaai (Nee, niet wat je denkt, dit kan ook niet als je met 4 tot 8 mensen in een kamer ligt). We zijn erg benieuwd naar de volgende dag, we gaan een dagtrip doen naar Cape Tribulation (Waar het rif het regenwoud ontmoet).

29 oktober 2002
Om half 8 stond de bus klaar met onze vrolijke langharige gids/chauffeur Bob (echte naam Hayden) en nog 15 passagiers. Hij deed zijn bijnaam geen eer aan want hij had nog wel degelijk een beetje last van een hangover. Hij moest zijn vakantie onderbreken om in te vallen. Deze praatgrage lolbroek heeft de gehele busrit inclusief pauzes (4 uur) volgeluld en welgeteld minder dan een minuut zijn snavel gehouden. Hij had dan ook wel over van alles wat te vertellen (vooral over het suikerriet en de padden) en was een zeer ervaren gids. Onderweg een grote roofvogel geschept die een behoorlijke deuk heeft achtergelaten aan de voorkant van de bus. Na een theestop en fruitproeverij gingen we met een zeer korte krokodillencruise en hebben alleen twee kleintjes gezien. Hierna een wandeling door het pristine rainforest dat ergens ineens overging in mangrove bos. Deze wandeling was mede dankzij onze ervaren gids indrukwekkend. Vooral toen hij aan de groep vroeg om de grote groene mieren te vangen en hun kont te likken!!! Eddie was de enig die dit vertrouwde, na het kontlikken van een mier kwam hij tot de conclusie dat dit naar citroen smaakte. Marjolein brak daarna voor de vrouwen het ijs waarna anderen de het principe van "licking an ants ass" overnamen. De Aboriginals gebruik(t)en dit om limonade van te maken. Het blijft ongeloofelijk dat dit volk alles wat groeit en bloeit gebruikt om te (over)leven. Zij verdragen dingen waar ons lichaam overhoop van zou raken met ernstige gevolgen, zij zoeken in alles een balans bijvoorbeeld met eten wat werkt als onstoppers en verstoppers. Na deze wandeling midden in het regenwoud bij een campground heerlijke barramundi vis als lunch en hierna naar het strand gegaan waar het Great Barrier Reef het Rainforest ontmoet. De Mangrove groeit door tot in de Oceaan. Op de terugweg gestopt bij een lokale ijsmaker. Hier hebben ze ijssmaken van planten,vruchten en fruit die wij nooit elders zullen aantreffen (ongeschikt voor export). De smaken en structuur lijken op chocolade en mokka maar zijn het niet, heel apart en errug lekkur. Ook even naar de populaire zwemspot in Mossman Gorge geweest, hier hebben we de White bearded dragon gezien (een soort hagedis), mooie waterpartijen en ovaal geslepen rotsen. Als laatste door het snobbige Port Douglas gereden waar de gebouwen niet hoger mogen zijn dan de palmbomen (slimmerds gaan dan ook elders op zoek naar de hoogste palmen en zetten deze in de buurt van de plek waar ze willen bouwen). Het was een toptrip.

30 oktober 2002
Een dagje om Cairns te bekijken en te shoppen. Allebei een nieuwe snorkel gekocht die bij ons masker past (Marjolein had die van haar tijdens de eerste ruwe Oceaanduik tot twee keer toe verloren, er was geen tijd meer om deze te zoeken). Ook de website weer eens geupdate en de foto's van de digitale camera op CD gezet (ik geloof dat we al meer dan 2000 foto's hebben, maar wel veel dubbele). 's Avonds oppassen voor de Flying foxes = grote broer van vleermuis, ze hebben geen ziektes en zijn niet gevaarlijk, maar ze vliegen af en toe boven je hoofd en willen wel eens een mango laten vallen.