Bali

2 augustus 2002
Op 2 augustus zijn we vertrokken vanaf Schiphol, waar we werden uitgezwaaid door familie en vrienden. Het inchecken ging al meteen goed, want het elastisch koord van Eddie zijn travelpack bleef hangen bij de weegschaal, terwijl deze al richting het vliegtuig ging. Samen met de grondstewardess nog geprobeerd om het koord te redden, maar deze werd alleen maar langer en langer. Uiteindelijk bij de twee meter, knapte het koord. De tas kon nu gelukkig wel van de band worden gepakt, en met een beetje MacGyveren het elastisch koord kunnen redden.

De transit op Heathrow verliep na wat heen en weer gezoek uiteindelijk toch voorspoedig, omdat we niet wisten waar we nu precies onze boardingpasses moesten halen. Gelukkig waren we niet de enige, wat anders ga je toch een beetje aan jezelf twijfelen (en dat kan je natuurlijk niet hebben aan het begin van onze reis). Nog geprobeerd om een videomail te versturen, maar deze is helaas niet aangekomen (anders hadden jullie onze bleke koppies nog even kunnen bekijken). De lange vlucht naar Singapore is prima verlopen, alleen zat Eddie naast een jochie die af en toe om zich heen lag te schoppen in zijn slaap.

3 augustus 2002
Vanaf Singapore naar Bali gevlogen, waar we ongeveer om 10 uur 's avonds aankwamen. Na wat onderhandelen een zwarte taxi geregeld naar ons hotel in Sanur. Voor de eerste aantal nachten hadden we al een hotel via internet geregeld, zodat je op je gemak kan bijkomen. We zijn maar meteen gaan slapen in onze bungalow in tropische tuin.

4 augustus 2002
Met uitzicht op de eerste tempel (van de drie miljoen) en tropische bloemen, een heerlijk ontbijtje genuttigd bestaande uit vers fruit (nu nog lekkere ananas, watemeloen en papaya), toast en een lekker bakkie thee. Na het ontbijt eerst maar eens de omgeving verkend en meteen een sarong gekocht voor op het strand. We hebben gekozen voor de traditionele sarong en niet eentje met zeesterren er op. De sarong hebben we uiteindelijk ook veel gebruikt om de tempels te bezoeken, waar vooral Eddie (tot zijn groot genoegen, want het is niet iedere dag dat je als man een rok aan hebt) veel complimentjes kreeg over zijn sarong. Na de sarong richting strand, waar we bij het strand van een luxe resort in de schaduw van een boom onze jetlag hebben uitgeslapen. Verder nog wat gesnorkeld (waarbij Eddie voor de eerste, maar zeker niet de laatste keer, zijn rug heeft verbrand) en 's avonds al wandelend een eettent gezocht aan het strand.

5 augustus 2002
In de ochtend zijn we met lokaal vervoer richting de hoofdstad vertrokken, om vanuit daar door te gaan naar de toeristenstad Kuta. In deze bus waar normaliter 5 mensen in passen, zit je dan uiteindelijk met zo'n 10 man/vrouw, een hoop manden met eten van de markt (lekker stinken dus). Aangezien wij Nederlanders iets langer zijn dan de gemiddelde Balinees, zaten we dus niet echt gemakkelijk als opgevouwen sardientjes 2 uur in de bus. Eigenlijk was het onze bedoeling om nog een stuk verder dan Kuta te reizen, maar daar hebben we toch maar vanaf gezien. In Kuta de toeristenshops afgestruind en erg gelachen om alle koopwaar. Een nep parfum werd eerst aangeboden voor een kleine honderd euro, waarna de prijs (zonder enige reactie onzerzijds) kelderde naar 5 euro. Toch maar niets gekocht, want waar moeten we het laten in onze rugzak?!? Om vooral maar niet weer in een lokaal busje te hoeven stappen, hebben we besloten om een jeep te huren om zelf het eiland te verkennen. Het vehuurbedrijf bood ons aan om 's avonds als prive chauffeur op te treden, zodat we toch nog verder konden dan Kuta, namelijk naar Jimbaran. Dit is een klein gehucht waar je verse vis rechtstreeks vanaf de boot kan bestellen. Hier heb je de mooiste zonsondergangen van Bali en verder heb je uitzicht op de vliegtuigen die komen en gaan. Een hele erge leuke avond gehad. Heerlijk gegeten (verse Garuda, king prawns, kreeft, clams en heerlijke groente met rijst) en een mooie zonsondergang gezien. Afgesproken met onze chauffeur/jeepverhuurder dat hij de jeep de volgende ochtend vroeg bij ons hotel af zou komen geven.

6 augustus 2002
Zo gezegd, zo gedaan. Keurig op tijd kwam onze jeep. Hier willen we graag, voordat we verder gaan met onze reisbeschrijving, graag wat kwijt over hoe het verkeer er in Bali uitziet: NIET!!! Ten eerste moet je wennen aan het links rijden, dit betekent links schakelen. Verder rijden er heel veel brommertjes, die je aan alle kanten proberen in te halen in veels te smalle straten. Als je niet wordt ingehaald door een brommer, dan waarschijnlijk door een taxi of een lokale. Kortom een hoop stress en je komt zeker in het begin ogen te kort. Verder met ons verhaal: bij het wegrijden op de parkeerplaats konden we de achteruit niet vinden, na een paar keer bijna tegen het muurtje aangereden te hebben, toch keurig weg gereden. Het parkeerterrein ligt achter het hotel, wat inhoudt dat je een smalle steeg uit moet rijden en volgens moet draaien om op de weg te komen. Hier ging het dus bijna mis. Netjes de weg opgedraaid, staat daar een Balinees bij zijn auto. Hij zag Eddie aankomen en had toen nog een blik in zijn ogen van hij heeft mij gezien. Deze blik veranderde in een fractie in een blik van hij heeft mij niet gezien. Tot slot in een blik van hij heeft mij wel gezien, maar kan mij niet ontwijken. Gelukkig kon de Balinees nog net op tijd wegspringen, anders hadden we een klein probleempje gehad. Na dit akkefietje en wat zweethanden verder, rijdt Eddie al een stuk beter. We hebben een aantal routen uitgestippeld met bezienwaardigheden, vandaag richting het noorden van het eiland (Lovina) via Mount Batur. Vanaf de top heb je een prachtig uitzicht over het kratermeer. Aan het kratermeer ligt een traditioneel dorp waar de doden niet worden begraven maar in de open lucht worden gelegd om daar weg te rotten. We waren het meteen eens dat we dat niet wilden zien, wel wilden we naar hot springs die ook aan hetzelfde krater meer liggen. Na een behoorlijk afdaling, kwamen we er aan. Nou wat een waste of time, de bronnen waren op 5 centimeter na helemaal uitgedroogd. Het bleek dat de lokale de bron zelf maar vulde, zodat ze er nog in konden liggen. Door deze lange afdaling, was de benzinetank inmiddels zo goed als leeg. Met een knoop in de maag de kaart bekeken om te zien waar de benzinestations liggen. Tot onze schrik, niet in de buurt dus. Gelukkig hebben we het uiteindelijk wel gered. In Lovina een cottage gevonden, gelegen in een tropische tuin met een douche in de buitenlucht. Aangezien we vandaag 7,5 jaar samen zijn, ook maar een massage tegen goede prijs geregeld (bijna iedereen op Bali wil je een massage geven voor veel geld). Verder hebben we een dolfijnentoer geregeld voor de volgende ochtend. Aangezien de cottage geen ramen heeft, maar is afgesloten door bamboe en palmbladeren voor het eerst onder de klamboe geslapen, wat geen overbodige luxe was aangezien de muggen werkelijk overal zaten.

7 augustus 2002
's Ochtends heel erg vroeg opgestaam om de dolfijnen en de zonsopgang te bekijken. Het bleek dat wij niet de enige waren. Zo'n 30 andere bootjes lagen klaar om uit te varen. Het zijn traditionele Balinese boten, dus een paar houten planken met (als je geluk hebt) bamboetakken om de boot te stabiliseren. De boot vanaf het strand het water ingeduwd en er ingesprongen. We waren met nog een andere jongen, maar die zei niet echt veel. Eerst een stuk gevaren (zo'n drie kwartier) en de zon op zien komen, een erg mooi gezicht met op de achtergrond het eiland. Uiteindelijk was het onze schipper die de dolfijnen als eerste zag. In mijn enthousiasme wees ik er naar en schreeuwde naar Eddie dat er dolfijnen waren. Dit was dus geen goede zet, want de andere boten hadden de dolfijnen nu ook in de smiezen. Wat volgde was een grote achtervolgingspartij, wat resulteerde in het feit dat de dolfijnen maar snel weer onder doken. Zo verging het iedere keer, zodat we ze niet van heel dichtbij hebben gezien. Al met al was het wel een geweldige ervaring. Na ons dolfijnenavontuur met de jeep weer op pad. Allereerste stop een waterval, wel een stukje moeten lopen. Via de bergen vervolgens een lange weg met apen gevolgd naar de Batukau tempel. Deze tempel is 1 van de meest heilige tempels op Bali en erg mooi. Er zijn een aantal regels die vrouwen in acht moeten nemen, voordat ze een tempel mogen bezoeken. Bijvoorbeeld dat ze niet ongesteld mogen zijn, niet zwanger mogen zijn, geen kinderen mogen hebben van wie de tanden nog niet door zijn / of nog melktanden hebben, enzovoort. Gelukkig was er in Marjolein haar geval geen sprake van enige belemmering, dus met opgelucht hart vrij rond kunnen lopen. We hadden het geluk dat er bijna geen andere toeristen waren, zodat we op ons gemak rond konden lopen. Via B-wegen terug naar Lovina, maar eerst kwamen we langs erg mooie vergezichten van rijstvelden. Daar natuurlijk een paar foto's van genomen. Met als gevolg dat de jeep vast was komen te zitten in het soppige rijstveld. Tja, daar stonden we dan. Marjolein is maar uitgestapt en stond meteen tot aan haar knieen in de modder. Geprobeerd om de auto er uit te duwen, maar dat lukte niet omdat we steeds in ons eigen spoor (dat we op de heenweg hadden gemaakt) bleven zitten. Uiteindelijk is het met hulp van een lachende lokale gelukt om de auto weer op de weg te krijgen. Na een aantal keren verkeerd te zijn gereden in het binnenland (nergens natuurlijk een bord te herkennen), waren we ook nog op een enorm feestterrein beland waar honderden lokalen naar toe waren gekomen. Toch maar besloten om door te rijden aangezien het al behoorlijk laat werd.

8 augustus 2002
Vandaag van het noorden, via de kust, naar het zuid-oosten van Bali. Eddie rijdt inmiddels als een Balinees, inhalen in bochten bergopwaarts is er nog niet bij gelukkig! De route is erg mooi, veel zee en af en toe een tempel. Deze dag hebben we voornamelijk gereden en niet zo veel bezocht. Het enige dat we bezocht hebben is het ' floating water palace'. We hadden ons hier heel wat van voorgesteld, maar de werkelijheid was toch wat anders. Het waterkasteel was namelijk verwoest tijden de laatste vulkaanuitbarsting, dus wat pilaren was het enige wat er nog stond. Stond natuurlijk gewoon in onze reisgids, maar dat stukje hadden we net niet gelezen (erg om moeten lachen!). Voordat we onze slaapplaats hadden gezocht, zijn we nog naar een traditioneel dorp geweest (waar ze het woord toerisme zo onderhand hebben uitgevonden). In elke woning was wel een winkel gevestigd, waar ze Balinese kalenders (van palmbladeren en bamboe) verkochten en geweven sarongs. Snel maar naar onze overnachtingsplek gereden en een erg luxe bungalow aan zee gevonden. 's Avonds eerst nog wat bij het rif gelopen en onder andere een baby murene gezien, verder nog wat schelpen gezocht en het koraal bekeken.

9 augustus 2002
Eerst op pad gegaan om de prijzen van de ferry naar Lombok te bekijken. Daarna door naar de 'bat cave', een tempel waar enorm veel vleermuizen wonen. Daar heeft Eddie nog een oude, Nederlandse munt met onze nieuwe munten gekocht. Toen op weg naar KlungKung in het midden van het eiland om het 'court of justice' te bewonderen. De gerechtszaal is een drijvend paviljoen midden in een lotusvijver. Erg mooi, met enorme plafondfresco's in wajang stijl. Op het onderste deel zijn de teisteringen van de hel te zien, en op het bovenste deel de hemelse vreugden. In de stad wilden we nog wat geld opnemen, alleen bleef Eddie zijn pas hangen in de automaat die ook niets meer deed. Gelukkig was er een bank naast, dus heeft een bankbediende de pas er uit kunnen halen. We hadden niet gezien dat de automaat enkel voor lokale passen was! Nadat het bij een andere bank wel was gelukt om geld op te nemen, zijn we door gegaan naar de grootste tempel van Bali, de Besakih. Hier hebben we de gidsen afgewimpeld en zijn zelf op onderzoek uitgegaan. Tijdje rondgelopen en vervolgens naar de heilige bronnen met de brontempel Tirtha Empul. Het hart van de tempel bestaat uit een bron waarvan men beweert dat het water over een magische heilzame werking beschikt. Vele Balinezen geloven hier vast in en maken hierheen dan ook regelmatig bedevaartstochten. Ze brengen offers en ondergaan rituele wassing in het water om onheil te voorkomen. Natuurlijk hebben wij ook onze handen gewassen in het water. De tempel is gebouwd in 962 en is bijzonder mooi. Hij behoort tot de zes heiligste tempels van het eiland. Na onze wassing door naar de olifantengrot. Een wijd opengesperde muil van een demon dient als toegang tot deze grot. De grot stamt uit de achtste eeuw, en werd pas in 1923 ontdekt. Terug op de parkeerplaats kwamen we er achter dat we een lekke band hadden. Gelukkig vonden we uiteindelijk de reparatieset en heeft Eddie nog even kunnen Nicoen! In Ubud waar we hebben overnacht, zijn we heerlijk op Japans (blote voeten aan laag tafeltje) Balinees gaan eten. Het restaurant lag in een hele mooie tuin met grote vijver vol met lotusbloemen. Erg leuk en romantisch!

10 augustus 2002
Eerst hebben we Ubud verkend, wat een voormalige koningsstad is geweest. In deze stad hebben veel houtsnijwerkers en zilversmeden een winkeltje. Ook is er een 'monkey forrest', maar de bijdrage (entree) was zo hoog dat we dit maar niet hebben bezocht en zijn op pad gegaan. De zoveelste tempel bezocht, waar een danswedstrijd voor vrouwen werd gehouden. Deze vrouwen, voor de helft in traditionele kleding gestoken en voor de andere helft in Adidas broeken, gaven een voorstelling van mislukte aerobics (wel leuk om te zien). Op naar de mooiste plek van Bali, wat jammergenoeg al een paar jaar onder word genomen (om grondig gerestaureerd te worden), de Tanah Lot. Dit is een tempel op een rots in de zee, erg mooi om te zien. Na deze tempel (ze kwamen inmiddels behoorlijk onze neus uit!) op naar de laatste!! Op de punt van het schiereiland staat de Ulu Watu, waar enorm veel apen rondlopen die het hebben gemunt op je sieraden en bril. Bijna een bril van Marjolein gegapt, maar gelukkig had Eddie het op tijd in de gaten. Door naar de toeristenstad Kuta, waar we behoorlijk wat moeite hadden om een slaapplek te regelen. Uiteindelijk is het toch gelukt, al was het behoorlijk smerig.

11 augustus 2002
's Ochtendsvroeg de auto teruggebracht en maar meteen een ticket geregeld om naar een tropisch eilandje bij Lombok te gaan. Deze kwam ons een paar uur later ophalen om ons naar de haven te brengen (een paar uur rijden naar Padangbai, want we kwamen in de file te staan welke onstond vanwege grote groepen mensen die offers aan het brengen waren). Met de langzame (5 uur) ferry naar Lembar in Lombok. In totaal zijn we zo'n 10 uur onderweg geweest. In het hotel waar we moesten overnachten (voordat we de dag daarop richting het eilandje verder konden reizen) nog een akkefietje met de bediening gehad. Eddie had pasta met seafood besteld, maar het gerecht roken we al voordat het voor onze neus stond. De inktvis was echt niet goed meer, en na 1 hap had Eddie het bord dan ook maar teruggeven en gewone pasta besteld. Bij het afrekenen wilde de ober dat we wel voor de rotte pasta betaalde aangezien Eddie er 1 hap van had genomen. Na een woordenwisseling zijn we, zonder te betalen, maar naar bed gegaan. De rekening zou morgenochtend wel komen.

12 augustus 2002
Het vervolg van de rekening: excuses van de ober. Hij had het overlegd met zijn baas en we hoefde niet voor de rotte pasta te betalen. Snel afgerekend en met een enorme bus werden we verder gebracht naar Bangsal, de haven van Lombok naar de eilanden. Kennelijk had de busmaatschappij op meer mensen gerekend, want de hele bus was op ons 2-en na leeg. In de haven de kaartjes gekregen voor de boot. Men probeerde ons veel te dure kaarten voor de terugreis te verkopen en vertelden dat er op de eilanden niets te regelen viel, niet intrappen hoor. Vervolgens met een klein bootje naar Gili Trawangan. Hier het schoonste en bijna goedkoopste onderkomen gevonden in een homestay. Overdag gesnorkeld en veel mooie vissen gezien, het koraal is kleurloos. 's Avonds heerlijk aan zee gegeten en vervolgens bij 1 van de vele bars met goede filmvoorzieningen Spider-man bekeken. vlak hiervoor was tijdens een film de stroom uitgevallen vlak voor het einde. De bevolking op het eiland is vriendelijk en bestaat hoofdzakelijk uit langharige Sulawezen. Op het eiland zijn veel goede voorzieningen en het geld lijkt te komen van de betrouwbaar lijkende duikscholen.

13 augustus 2002
In de ochtend met een georganiseerde snorkeltrip langs alledrie de eilanden gegaan (Gili Trawangan, Gili Meno en Gili Air, deze liggen ten noordoosten van Lombok). De riffen vielen tegen, geen kleur en minder of dezelfde vis als aan het strand. De schildpaddenstek heeft veel goed gemaakt want nadat een lokale gids er 1 gespot had (ze zijn op de bodem bijna niet te zien aangezien ze dezelfde kleur hebben als de bodem) kwam de schildpad naar boven en hebben we met dit schitterende dier meegezwommen totdat hij snel de donkere diepte inging. Helaas zat de wegwerponderwatercamera nog in de verpakking. Ook nog een stek bekeken met reuzenschelpen (Giant Clams) waar je je hand niet in moet steken. 's Avonds met onze Zweedse buren gegeten en veel serieuze onderwerpen behandeld zoals ons drugs en prostitutiebeleid.

14 augustus 2002
Onze laatste dag op het eiland voor de zoveelste keer gelounged in een hutje op palen aan de zee met grote kussens, getver wat lekker. In eerste instantie wilden we deze dag op Gili Meno doorbrengen maar we hadden geen zin om weer een ander onderkomen te regelen. Eddie ging voor het eerst in een bermuda snorkelen en kwam er na 10 minuten achter dat zijn volledig gevulde portemonnee hier in zat. Gelukkig droogt alles snel en achteraf blijken de pinpas en creditcard nog te werken ook. Hopelijk mooie onderwaterfoto's gemaakt van de zeer giftige zeeslang die voor Eddie zijn voeten zwom. De malariaverhalen zijn achterhaald, want we hebben op het hele eiland nog geen mug gezien terwijl Eddie zijn bloed menig Balineze mug heeft gevoed.

15 augustus 2002
De knoop doorgehakt en toch maar de snelle ferry voor de terugreis geboekt, nog steeds apart dat de terugreis veel goedkoper is dan de heenreis. Deed ons goed om naast de ferry een gezonken ouder model zien te liggen met de naam Swift II. Nadat er achter onze rug ruzies uitbraken om kaartjes gingen we op weg waarbij de piloot de golven goed wist te omzeilen. Het ging bloedsnel en anderhalf uur later stonden we weer in Bali. Na wat gesodemieter wegens te dikke Oostenrijkers waardoor wij van busje moesten wisselen, gingen we op pad naar Kuta. Hier aangekomen toch uit gemakzucht weer onze smerige kamer in Fat Yogi opgezocht en na een zilveren armband te hebben gekocht voor Eddie zijn we gaan slapen.

16 augustus 2002
Laatste dag Bali. Veel gezien, maar door beter leeswerk hadden we nog meer (van hetzelfde) kunnen zien. Bali is ons een beetje tegengevallen, maar Gili Trawangan was geweldig. Als we meer tijd zouden hebben gehad dan waren we zeker naar Java gegaan, goede verhalen over gehoord en hadden we een trip naar Komodo gemaakt om de Komodo Varaan een handje te geven. Eddie zou ook nog wel een klimtrip naar de Mt. Rinjani op Lombok willen maken. We zijn in ieder geval blij dat we niet twee weken in het zwaar toeristische Kuta zijn blijven hangen temidden van de macho surfer(ster)s en Costa Brava gangers.