Nieuw Zeeland

17 september 2002
Vliegtuig naar Nieuw Zeeland, drie uurtjes later geland in Auckland, wederom een hond die de baggage besnuffeld, aangezien we dit wisten, hebben we de honing afgegeven. In Auckland een hostel uitgezocht en de stad verkend. We zijn langs de haven gelopen waar de jachten voor de komende America's Cup gebouwd worden, allemaal erg geheimzinnig er gaat erg veel geld in om, helaas zijn we aan de andere kant van Nieuw Zeeland als de races beginnen. De topman van Oracle (Larry Ellison) had zijn megajacht ook hier liggen met aan boord o.a. een basketball court. Auckland is ons niet bevallen, er rijden enorm veel bussen en de stinkende uitlaatgassen blijven lang hangen. Na lang zoeken eindelijk een eettentje gevonden waar ze iets anders dan aziatisch voedsel serveerden.

18 september 2002
In de ochtend onze campervan ophalen en bij het instappen in de shuttlebus naar het vliegveld zijn we een bekende uit onze studententijd tegengekomen, dit meisje volgde dezelfde opleiding als Marjolein en organiseerde de studentenavonden in de Haagse "Groove Club". 's Middags op weg naar de streek Coromandel in de stromende regen langs leuke kleine plaatsjes gereden. Aan het water overnacht.

19 september 2002
Wederom slecht weer continu regen en matig zicht, toeristische route genomen, gelukkig was de weg in de bergen net een aantal dagen geleden geasfalteerd, er waren namelijk nog twee stukken van elk 5 kilometer gravel en met de regen betekent dat in de bergen een bijna onmogelijke taak aangezien alles wegspoelt. Onderweg heeft Eddie op Hot water Beach zijn eigen Jacuzzi gegraven. Wel gek om in een kuil te liggen met water van ongeveer 60 graden en enkele tellen later weggespoeld te worden door zeewater van 15 graden. Geluncht op Hahei beach tussen de buien door. Helaas geen tijd om te wandelen naar Cathedral cove, een mooie grot met bounty strand, er is natuurlijk maar 1 mooie grot en die hebben we al gezien! Een Campsite gezocht in Roturua en zoals de naam al bijna doet vermoeden het stinkt er naar rotte eieren omdat het precies op de breuklijn ligt en er enorm veel thermische activiteit in dit gebied is.

20 september 2002
Vandaag kennis gemaakt met alle vormen van Thermische activiteit van kokende modderpoelen in Hell's Gate tot geisers in The Arts & Crafts Institute waar we een performance van Maori dansers bijgewoond hebben en afgesloten met een bezoek aan een spa met diverse thermische baden. Ook nog gekeken naar de Zorb, in een soort doorzichtige human cannonball een berg afstuiteren, dit was zeker gezien het weer en de lengte van het parcours te duur.

21 september 2002
We hadden vanuit Nederland een folder meegenomen met een foto van een heel mooi natuurlijk poeltje met waterval, niemand kon ons vertellen waar het zat totdat we het in een boekje met alle minder bekende en niet commerciele thermische bronnen tegenkwamen. We zijn dus naar deze "Kerosene Creek" toe gereden en hebben er heerlijk in gelegen. Toen we terug liepen schrokken we heel erg omdat er een waarschuwingsbord stond voor de zeer dodelijke bacterie "Amoebic Meningitis" die je lichaam binnen kan komen als je in deze poeltjes je hoofd onder water hebt gehouden (hij vreet zich via je neus of oren naar je hersens toe). Dit hadden we niet gedaan maar Eddie had wel een beetje gezwommen en dan heb je je hoofd half onder water. (Wees gerust ondertussen hebben we de incubatietijd van zeven dagen overleefd zonder symptomen van dit alles). Daarna nog een onbekende waterval bekeken aangezien we in eerste instantie verkeerd liepen en Eddie onder de blubber terugkwam om te zeggen dat het niet de goede was, toen wel de goede "Waterfall Spouth Bath" gevonden en uiteraard NIET in gezwommen ook nog naar wat gratis Mudpools gereden en wat spectaculaire fotoos gemaakt. In de middag naar Waitomo gereden en 's avonds een Glowworm wandeling gemaakt in Ruakuru park en daarbij ook nog een Wolfspider tegengekomen.

22 september 2002
Waitomo is bekend vanwege zijn grotten en de mogelijkheden om hierin te raften. Aangezien we al meerdere grotten gezien hadden, hebben we deze niet bekeken. Eddie heeft achteraf gezien wel enigzins spijt dat hij het raften niet heeft gedaan. Doorgereden naar New Plymouth en onderweg een aantal bezienswaardigeheden zoals natuurlijke bruggen en een grot gezien ook naar de schitterende Marakopa waterval gereden. Vervolgens 60 km gravel en dat is niet prettig aangezien we het niet wisten en het wederom allemaal haarspelbochten in de bergen waren. Vaak was het bergopwaarts wel een stukje geasfalteerd. Onderweg koeiengevecht gezien veel groen, schapen en bergen. Aangekomen in New Plymouth kwamen we erachter dat we een aantal mooie rotsformaties in zee waren misgelopen en zijn we met een rotgang weer 60 km heen en terug gereden en heeft Eddie weer fraaie foto's gemaakt en moest hij via richels door hang en klimwerk aan met schelpen begroeide rotsen weer een weg terug zien te nemen om een nat pak te voorkomen. 's Avonds maar weer in een bubbelbad gelegen op de betaalde campsite. In tegenstelling tot Australie is het in Nieuw Zeeland bijna overal verboden om in de natuur te overnachten dus dat is een onvoorziene kostenpost.

23 september 2002
Het is nog steeds Hollands K@#$%weer en we hebben gereden, gereden en gereden. Eddie heeft de campervan bijna aan drie kanten aan gort gereden door bij het parkeren aan de rechterkant een boom, bovenkant een laaghangende tak van dezelfde boom en aan de linkerkant een electriciteitspaal op een tiental centimeters te omzeilen (Eddie noemt dit gewoon strak parkeren, alleen had hij deze obstakels pas gezien toen hij uitstapte).

24 september 2002
Door naar Wellington, hier hebben we rondgelopen in de stad en even de mail gelezen, de site werkt weer niet en hier krijgen we echt de balen van, dat heb je met die gratis troep. 's Nachts hagelstormen met veel wind voorspelt veel goeds voor de boottocht morgenochtend.

25 september 2002
De boot was inderdaad een uur te laat wegens de storm, Marjolein heeft meteen maar wat anti -zeeziekte middelen genomen, Eddie wordt niet zeeziek vandaar. De overtocht begon ruig maar eindigde kalm. Onderweg heeft Eddie drie dolfijnen gezien en veel zeezieke mensen. De tocht door de fjorden was mooi en hebben we per auto voortgezet naar Nelson en de ZON gezien na een week regen, hagel en wind.

26 september 2002
Nelson is een kunstenaarsdorp en tevens het oudste dorp van Nieuw Zeeland. Hier het museum van WOW bezocht. Dit is the World Of Wearable Arts en betekent dat er kleding van ongewone materialen en vormen wordt gemaakt welke tijdens een jaarlijks festival beoordeeld worden. Helaas op een paar dagen na gemist. Onderweg de langste Swingbridge van Nieuw Zeeland belopen in de stromende regen voor de verandering. We hebben een Duitse liftster opgepikt aangezien het maar 15 km naar de volgende plaats en tevens eindbestemming was. Aangekomen in Greymouth bleek dat de twee andere wegen hiernaartoe wegens hevige sneeuwval gesloten waren.

27 september 2002
Schitterende tocht langs kust naar Punakaiki met pannenkoekrotsen en weer terug om via allemaal oude Goldrushdorpjes en one-way bruggetjes (een baan voor zowel auto's als trein) naar de Frans Jozef Gletsjer te rijden, deze vanaf een platform bekeken. Hier zijn wel tien maatschappijen met helicoptervluchten voor veel geld. Vanaf hier door naar de Fox Gletsjer 30 km verder waarbij je de bergen weer niet kon zien vanwege het slechte weer. Maar eerst voor Jan *** via vervelende gravel bergweggetjes naar Gillespies Beach gereden om erachter te komen dat de zeehondenkolonie nog drie uur lopen was. Na ongeveer 10 dagen regen krijgen we er behoorlijk de balen van en kijken we uit naar Sydney waar het boven de 25 graden is.

28 september 2002
Marjolein wordt vandaag 27 jaar en dat moet gevierd worden. Als kadoos in de barre kou krijgt ze voor de gein een setje wollen tepelwarmers (op een ansichtkaart geplakt) en schapenwollen sloffen. Onze gebeden zijn verhoord de zon schijnt en we lopen om 7.30 al naar Matheson Lake om de bergen te zien en de reflecties hiervan in het water te zien. We waren net op tijd want ze dreigden al weer in de wolken te verdwijnen. Ook is Eddie nog tot vlak voor de Fox Gletsjer gelopen. Een wandeltocht over de Gletsjer met een gids behoorde tot de mogelijkheden maar hebben we wegens het omslaande weer en de tijd niet gedaan. Om 9.30 begonnen we aan de lange reis naar Queenstown omdat we 's avonds wel fatsoenlijk uit eten wilde gaan. Onderweg ontelbare watervallen en kreken gezien evenals schitterende bergmeren en adembenemende uitzichten. In de middag taart gegeten in het wintersportplaastje Wanaka en we zijn gelukkig naar 's werelds oudste bungyjumpplek gereden en hebben een reservering voor Eddie voor de volgende dag kunnen maken aangezien alles volgeboekt was door de schoolvakanties. 's Avonds heerlijk gegeten en wat dansgelegenheden bezocht.

29 september 2002
Weer geen zon maar bewolking zonder regenbuien. De dag voor Eddie zijn eerste Bungyjump op de lokatie waar het ooit begonnen is. Op naar de hangbrug boven de kolkende rivier op 43 meter hoogte. Na lang wachten in de rij sprong hij met een Swandive naar beneden en raakte met zijn handen het water. Het was te gevaarlijk om kopje onder te gaan wegens voorbijdrijvende houtstronken. Het is vastgelegd op foto 1 en video. Queenstown is de plaats voor alle extreme sporten zoals skydiven, raften, jetboats, helicopterskieen en bungyjumpen. Vanwege het weer is echter bijna alles onmogelijk en kunnen we dus ook geen spijt hebben dat we dingen niet gedaan hebben.

Eddie heeft de site verplaatst naar een stabielere omgeving en de foto's zijn zichtbaar! Voeg deze site opnieuw toe aan je favorieten.

30 september 2002
Vandaag een eind gereden richting Milford Sound. Dit is een enorm ford, waar vele watervallen te bewonderen zijn. De film `The Lord of the Rings' is hier deels opgenomen. Jammergenoeg, hebben we de film nog niet gezien. Aangekomen in Milford Sound, hebben we een cruise genomen. Overal waar je kijkt, zie je enorme pieken met sneeuw en watervallen. Verder nog wat zeehonden gezien en een pinguin (erg leuk gezicht). Gelukkig mooi weer en zelfs nog genoten van het zonnetje! We hebben mazzel dat de weg terug naar de bewoonde wereld begaanbaar is. Aangezien je door lawinegebied moet, is de weg vaak gesloten. Dit was zelfs de dag voordat wij richting Milford Sound gingen het geval. Langs de kant van de weg, hebben we de sneeuw van de lawines nog zien liggen. Bijna aangekomen bij onze overnachtingsplek kwamen we nog een kudde schapen tegen op de weg. Toen wisten we zeker dat we in een land waren met heel veel schapen. Eerst netjes achter de herder aangereden, maar hij signaleerde al snel dat we door moesten reden. Dus: Eddie rustig aan door de kudde heen. Heel leuk gezicht om in een witte golfende kudde te rijden.

1 oktober 2002
Vanuit onze overnachtingsplek Te Anau via Southern Scenic Route naar de volgende bestemming (Dunedin aan de oostkust). Helaas, voor de verandering weer veel regen. De Southern Scenic route is de allereerste toeristische route in Nieuw Zeeland. Je rijdt langs kliffen en door schapenland. Onderweg nog bij een winkeltje gestopt waar ze de lokale Paua schelpen verwerken in sieraden. Hier nog een leuke uitleg gekregen over hoe de schelpen behandeld worden voordat ze kunnen worden verwerkt. Overal in Nieuw Zeeland kom je de schelpen tegen, dus wel interessant om te zien hoe ze de toeristische spulletjes maken. Natuurlijk heeft Marjolein ook wat stukjes meegenomen om in haar eigen sieraden te verwerken.

2 oktober 2002
Allereerst in het stadje gewinkeld en in een kralenwinkeltje heeft Marjolein haar net verwerven schelpen in kettinkjes verwerkt. Eddie heeft ondertussen de digitale foto's op CD gezet en geprobeerd om deze op internet te plaatsen. Aangezien het toch rot weer was (goh wat een verrassing!) zijn we de rest van de dag in het internetcafe blijven hangen en hebben de site ge-update.

3 oktober 2002
Op pad naar de pinguins! Deze zijn op verschillende lokaties aan de oostkust te bewonderen. Alleen is het wel handig als je daar dan rond schemertijd bent. Helaas voor ons, is dit nooit het geval (of we zijn veels te vroeg, of we zijn veels te laat). Dus wederom geen pinguins gezien. Door naar de Moeraki Boulders, dit zijn enorme keien van 4 miljoen jaar oud, welke in de branding van de zee liggen. Natuurlijk wilde Eddie weer een spectaculaire foto en klimde op een kei. Hij stond er nog geen seconde op en werd al getroffen door een golf (tot aan zijn knieen nat) (tot grote hilariteit van Marjolein en enkele andere omstanders!). Na deze verkwikkende voetendouche, doorgereden naar Christchurch.

4 oktober 2002
Lekker rongelopen en wat winkeltjes en gebouwen bekeken. Leuke en mooie stad, met veel versierde gebouwen en parken. In het zonnetje op een terrasje wat gegeten en gedronken.

5 oktober 2002
Naar Kaikoura gereden, de plaats voor walvissen, dolfijnen, albatrossen, zeehonden en penguins. Van het hele rijtje hebben we alleen de zeehonden mogen aanschouwen. Deze zitten en liggen echt bijna overal, dus bij een rotspartijtje gestopt en op nog geen 1 meter afstand de beesten mogen zien en ruiken! Heel erg gaaf en snel wat foto's gemaakt. Aangekomen in Kaikoura, blijkt dat we midden in een festival terecht zijn gekomen. We kwamen om drie uur `s middags aan tussen de dronken mensen. Het festival schijnt de grootste te zijn van het zuidereiland, maar volgens de beheerder van de campsite is het alleen maar eten en vooral drinken (en dat hebben we gezien!). Gelukkig was er nog wel een plekje op de campsite en tussen de dronken lui, hebben we onze campervan gezet en zelf ook maar een flesje wijn open getrokken.

6 oktober 2002
Terug naar Christchurch om de campervan in te leveren. Ons avontuur met de campervan zit er helaas al weer op. Vlak buiten Kaikoura nog aangehouden door de politie die natuurlijk een grootscheepse alcohoolcontrole hield. Gelukkig geen last meer van de wijn en we mochten doorrijden (in tegenstelling tot andere auto's). Eddie kwam er op tijd achter dat de klok een uur vooruit was gegaan in verband met de zomertijd, waardoor we gelukkig nog op tijd waren met het inleveren van de campervan. In de stad een hostel gezocht en onze laatste nacht in Christchurch doorgebracht.

7 oktober 2002
`s Ochtends nog wat gerondgelopen in de stad en daarna op weg naar het vliegtuig richting Sydney. Een korte vlucht gehad en aangekomen in de warmte en het zonnetje. JIPPIEEE!! Onze vrolijkheid sloeg echer om toen we aankwamen in Cockroach City (=hostel). Op het vliegveld werden we aangesproken door de eigenaar van het hostel en aangezien we geen idee hadden waar we wilden overnachten, zijn we maar met hem meegegaan (zo bespaarden we ons ook geld om in de stad te komen). Ondanks dat het hostel pas een jaar oud was, wemelde het van de kakkerlakken. Tegen de tijd dat we de eerste hadden gezien, hadden we al voor de kamer betaald en ze deden helaas niet aan refunds. Dus maar meteen een grote bus verdelger gekocht en aan de slag gegaan met het uitroeien van de kl*%*te beesten. Ook maar weer, sinds bijna 2 maanden, in de lakenzak gelegen. Niet echt een goede nachtrust gehad, wel al besloten om voor de volgende nacht een andere plek te zoeken.