Thailand

15 november 2002
Met een perfecte minibus naar Thailand, in een grote stad 60 km over de grens (Hat Yai) overgestapt in een veel benauwder busje. Na 9 uur reizen kwamen we aan in Krabi, een kustplaats aan de westkust van Thailand. We hebben hier de goedkoopste kamer (wel schoon) tot nu toe gevonden. 's Avonds heerlijk Thais gegeten en tegelijkertijd film gekeken. We kregen een beetje het gevoel van de Gili eilanden op Lombok weer terug. De Thai zijn een zeer vriendelijk volk, en niet in de overdreven zin.

16 november 2002
Een dagtripje naar de mooie stranden van de kust bij Ao Nang (Railae). Een half uurtje met een longtailboot. Toen we om 11.00 aankwamen was het al bloedheet. In de bomen hingen een aantal brillangoersapen en er waren veel bergbeklimmers bezig in de rotsen (Rogier+Adrie het was net een niveautje te zwaar en veel te heet (6 en hoger) voor mij als beginner). Op het strand onze nieuwe snorkels uitgeprobeerd, werkt stukken beter. Na een paar uur in de ergste hitte die we ooit meegemaakt hebben in de zon gelegen te hebben kwam er bewolking. In de regen met de longtailboot naar Ao Nang en daar een beetje rondgekeken, we waren blij dat we niet hier overnachten. Met een Songthaew (busje met open laadbak en dakje en twee dwarsbanken = lokale bus) terug naar Krabi. Weer in hetzelfde restaurant gegeten en weer een goede film gekeken (K-Pax= aanrader).

17 november 2002
We verlaten Krabi per ferrie naar het eiland Phi-Phi, mooi strandje en dorpje wel erg toeristisch maar dat wisten we. Veel gelopen en accommodaties bekeken. Het laatste hotel aan het einde van het strand (volgende strand was alleen per lontailboot bereikbaar) was bingo. Er was tevens een mooi zwembad (had bijna niemand) waar we meteen gebruik van gemaakt hebben. Geluncht bij de Hippie bar (lekker muziek, blote tieten en schommels op het strand). Rondgelopen in dorp en bij duikscholen geinformeerd voor e.v.t. duiken. In ieder geval een snorkeltour geboekt waarbij je tevens de eilanden verkent. Op tijd naar bed, Helaas een Nederlandse vrouw die dacht dat ze Anouk was en de muziek (zelfs voor Eddies begrippen) keihard aan had staan. Ook hadden we last van bouwvakkers die om 10 uur 's avonds nog wat extra bungalootjes aan het bouwen waren. Marjolein is na een tijdje uit bed gestapt en naar Anouk gelopen met het verzoek om de muziek zachter te zetten.

18 november 2002
Met een boot de snorkeltoer die toch ook een kanotoer bleek te zijn. Naar locatie gekayaked waar de film 'The beach' is opgenomen. We hebben de verhalen hier over gelezen, het strand was totaal verwoest na de film en het heeft de filmmaatschappij veel tijd en geld gekost om het weer (volgens contract) in originele staat terug te brengen. Diverse plekken gesnorkeld, weinig nieuws gezien. Wel werden we continu gestoken/gebeten door baby- Jellyfish, onzichtbaar en een irritant gevoel. Op Bamboo island wel weer een Seasnake voor onze voeten en ontelbare zee-egels. Geslaagde tour, wat gegeten en gaan slapen.

19 november 2002
Besloten om niet te gaan duiken. We hebben een mooie eerste ervaring achter de rug, ondanks dat we naar 1 van Thailand's mooiste locaties hadden kunnen gaan waar we kans gehad hadden om met de mantarog te duiken en zeer mooie gekleurde koraalformaties te zien. We hebben de hele dag aan het zwembad geluierd in de hoop eindelijk bruin te worden. Tegen de avond naar het dorp vanwege het volle maan feest (Loy Kratong), bij dit feest laat iedereen zelfgemaakte bloemstukken (Bamboe, orchideen met kaarsen en wierrook) te water als offer. We hebben bij toeval een nieuw deel van het dorp gevonden dat twee keer zo groot en druk is. We hadden eigenlijk naar het volle maanfeest op het eiland Ko Phangan moeten gaan, dit zijn zeer beruchte strandfeesten, maar dit eiland is gelegen aan de oostkust van Thailand en daar regent het op dit moment continu. Veel toeristen hier hebben daarom besloten om er niet naartoe te gaan (daarnaast is het ook weer een aantal uur reizen). Zelf ook een offer te water gelaten, helaas ging de kaars elke keer uit (ondanks hulp tot twee keer toe van oud mannetje in kano). Hierna naar een cabaret van Ladieboys (Transseksuelen maar dan helemaal verbouwd (hakkie takkie weg zakkie)). Hun optreden was af en toe te erg voor woorden. Op de terugweg ook nog een show van vuurvreters gezien.

20 november 2002
Op naar Phuket, het meest toeristische deel van Thailand met de mooiste stranden. Weer met een ferrie. Aangekomen in een stink vissershaven moesten we weer op zoek naar vervoer en accommodatie. Toch maar op de bonnefooi met een duur busje naar Patong (het meest toeristische, ach waarom niet). In ons kielzog nog een groep Nederlanders meegenomen die de aanbiedingen bij de haven ook niet vertrouwden. Taxichauffeur wist goed adres en hier zijn we dan ook ingechecked. Langs alle stalletjes met nepartikelen en toeristentroep gelopen, af en toe van zeer goede kwaliteit vooral de horloges. Ook voor het eerst een kopie van mijn horloge gezien en deze was bedroefend slecht (gelukkig). In de middag wat geslapen en gezwommen en uit eten.

21 november 2002
In de ochtend wat geshopped en wat koffieschilderijtjes gekocht. We hebben voor de middag weer eens een toer geboekt (sommige dingen kun je bijna niet zelf goedkoper of makkelijker doen). We gaan naar de Phangna baai waar je mooie rotsformaties en eilandjes hebt. Eerst twee uur met de bus en gestopt bij een tempel met makaken (apen), vleermuizen en met een Boedha beeld. Vervolgens door met een grote longtailboot met zwemvesten naar een dorp op palen (Panyee). Dit zijn Gypsy-muslims, er staat dan ook een heuse moskee op palen. Het hoogtepunt van de tour is een bezoek aan James Bond eiland, hier is in 1974 een aantal scenes van de 'Man with the golden gun' opgenomen, we hebben wat 007 fotoos van onszelf gemaakt. In de bus hebben we ook deze film bekeken, hierin kwamen ook voor ons nu herkenbare punten van Hongkong en Macau voor. Phuket is minstens twee keer zo duur als andere streken in Thailand en je treft hier veel mensen aan die hier elk jaar weer naartoe gaan.

22 november 2002
Regen, dus niet nog een dag blijven maar naar Bangkok. Met een songthaew naar Phuket stad en daar kaartjes gekocht voor een VIP-bus. Wat rondgelopen in de stad en om 18.00 ingestapt in deze superdeluxe touringcar met maar 24 stoelen (i.p.v. 50). Ondanks lekkage en af en toe bijna airborn (van de gaten in de weg), de bus was zo goed geveerd dat je bijna met je hoofd tegen het plafond aanzat. Ook nog vlak voor ons door bliksem boom over de weg, gelukkig kon deze door de chauffeur weggesleept worden.

23 november 2002
Om 06.00 's ochtends na een busrit van twaalf uur komen we aan in Bangkok. Met een lokale bus naar de straat voor rugzaktoeristen (Khao San). Hier weer een aantal guesthouses en hotels bekeken en weer een perfecte plek gevonden. Na het ontbijt naar een weekendmarkt die zo groot is als vijf voetbalvelden. We beginnen ons nu wel moe te voelen van de busreis, we hebben wel onze ogen 8 uur dicht gehad maar slapen is een groot woord. Wel wat souveniertjes gevonden, op de terugweg in de goedkoopste bus worden we aangesproken door een Thai in het Nederlands, ze maakt deel uit van een groep van 37000 mensen die gaan proberen om het Guiness record voor grootste groep Aerobics te verbreken. Ze vragen ons om mee te gaan en dit doen we dan ook. In de regen gedanst en Marjolein heeft uiteindelijk meegedaan om het record te breken. Weer terug in onze straat herkennen we de rust van de ochtend niet meer, dit moet wel omgetoverd zijn tot de druktste straat van Bangkok met overal kraampjes en mensen uit alle windstreken met rugzakken af en toe groter dan de persoon. Veel Jezus figuren, piercings, dreadlocks en vage kleding. We weten nu zeker dat we niet in de categorie Backpacker thuishoren, ondanks Marjolein op haar flipflops die al behoorlijk wat meters gelopen hebben.

24 november 2002
Uitgeslapen en in bed een film gekeken, na ontbijt/lunch=brunch viel ons plan om te sightseeien in duigen omdat we bij een tailor een aantal uur hebben doorgebracht om wat pakken en jassen op maat te laten maken. We zijn benieuwd naar het resultaat (pasronde 1 is morgen al). De rest van de dag niet veel gedaan behalve de site updaten. Morgen gaan we naar de River Kwai, we rijden dan ook over het laatste overgebleven stuk van de beruchte spoorlijn die aan meer dan 100.000 dwangarbeiders het leven heeft gekost.

25 november 2002
Met een dagtrip naar de River Kwai. We kwamen erachter dat we zo ongeveer als enige de budget variant zonder olifanten en raften hadden gekozen, maar dit vonden we in deze omgeving ook absoluut niet gepast. Daarnaast gingen we dit in het noorden van Thailand proberen. Onze eerste stop was de begraafplaats van de geallieerden. Hier lagen naast veel Engelsen en Australiers bijna tweeduizend Nederlanders begraven. Het was opvallend dat de Nederlanders veel ouder waren dan de Australiers. De begraafplaats werd erg goed onderhouden en was indrukwekkend, vooral door de historie die beschreven werd op gedenkplaten aan een muur. De volgende stop was het museum, dit was echter niet alleen gewijd aan de oorlogsgeschiedenis maar ook aan de algemene geschiedenis en de Miss Thailand verkiezingen. Dit was een rommelig geheel met morbide voorstellingen door bebloede poppen in de werkelijk gebruikte wagons te laten zien (heel vreemd). Ook de aanwezigheid van vele Japanse toeristen kwam vreemd over. Het is dan wel een andere generatie maar hun vrolijkheid is niet gepast. Er waren voorbereidingen in gang voor een groots vuurwerk op de brug met alle moderne technologieen. Dit vindt 1 keer per jaar plaats. De huidige brug over de rivier is de opvolger van degene die meerdere malen gebombardeerd is, maar het is het niet de houten brug uit de bekende film, deze is ergens anders opgenomen. De echte houten brug, was de voorloper van de huidige brug en stond driehonder meter verder, hier is niets meer van te zien. Na deze bezichtiging hebben we een waterval bekeken en geluncht. Hierna hebben we de trein gepakt die over de laatste nog bestaande 77 kilometer van de Burma spoorlijn rijdt. We zijn hierbij ook over het op palen gebouwde stuk (Death track) gereden waar veel verzwakte, uitgehongerde dwangarbeiders overleden zijn door in de afgrond te vallen. Dit gaf een onprettig gevoel. We vonden het geheel een beetje te toeristisch en te vrolijk, we zijn echter wel blij dat we het gezien hebben. In de avond onze pakken en jassen bij de tailor voor het eerst gepast, dit wordt wel wat.

26 november 2002
Dagje Bangkok, we wilden naar het Grand Palace, maar een leraar die daar les gaf, stond toeristen die op weg hiernaartoe waren tegen te houden omdat het palace een paar uur gesloten was. Hij gaf ons het advies om met een Tuk-Tuk (driewielbrommerriksja) wat andere tempels te gaan bezoeken. Dit hebben we gedaan, hij regelde een tuktuk voor weinig en we gingen voor 30 baht (nog geen Euro) een rondrit maken. Na een bezoek aan de tweede tempel was ons vervoer echter verdwenen (het duurde blijkbaar te lang), we baalden hier wel van omdat het een aardige chauffeur was en we hem nog niet betaald hadden. Uiteindelijk te laat voor een bezoek aan het Grand Palace, dit komt later nog wel. De tuktuk is een eigenaardige manier van reizen, het is goedkoop, maar toeristen gaan bijna nooit zonder bezoekjes aan kleermakers of souvenirshops naar hun eindbestemming (Commissie-principe). Dit begint echter wel onze keel uit te hangen aangezien het een omweg tot gevolg heeft. In de avond wel met een tuktuk in 1 keer zonder stops naar het station. De slaaptrein heeft stoelen die door een treinmedewerker uitgeklapt worden tot europees formaat bedden met schone lakens. Er zit ook een restauratiewagon tussen. Het is behoorlijk heet in het bovenbed en de ventilator kan het niet bolwerken.

27 november 2002
Aangekomen in Chiang Mai in het noorden van Thailand. De nachttrein heeft er meer dan 14 uur over gedaan. We hebben wel onze ogen dichtgehad en een beetje geslapen, het was in ieder geval beter dan de bus. Afijn 8 uur 's ochtends, op het station was een informatiebalie waar we accomodaties op papier hebben bekeken, 5 minuten later zaten we in een gratis shuttlebus en 10 minuten later zaten we in een nette kamer met airco. We werden meteen door een dame van de tourist office bijgepraat over wat er allemaal te doen was in Chiang Mai, we hebben het verhaal over de drie dagen durende trekkingtocht in de jungle aangehoord en deze maar meteen voor de volgende dag geboekt (voordat Marjolein zich bedenkt). Deze dame kon kletsen als Brugman en dientengevolge zaten we een uur later in een busje om wat lokale fabriekjes van goud/zilver/laquerware/zijde/houtwerk/parasollen te bezoeken. Deze tour van een aantal uur was gratis (omdat het natuurlijk de bedoeling is dat je veel koopt, erg slim). Onze medepassagiers een Amerikaan en zijn Mexicaanse vrouw waren erg traag waardoor we uiteindelijk de parasolfabriek gemist hebben. Net te laat voor de briefing van de tour, maar uiteindelijk kwamen we toch opdagen met bovengenoemd stel en een Fillipijn (allen uit ons hotel). De rest van de groep bestond uit 4 Canadese meiden, een Canadees en een Frans stel. De gids genaamd Sing had weinig informatie en dat viel ons zwaar tegen. Uiteindelijk na veel vragen stellen waren we overtuigd en hebben we alle formulieren inclusief drugsverklaringen en verzekeringen getekend. Het kon koud worden dus hebben we in ons hotel mummy-slaapzakken kunnen huren. Spullen ingepakt in de kleine rugzak aan de hand van een lijst en snel gaan slapen.

28 november 2002
Dag 1: 9.30 reden we weg met de hele meute in een Songthaew (open busje) een uur later kwamen we aan bij een lokale markt. De laatste kans om spulletjes in te slaan, hier hebben onze twee gidsen (Sing en Gaga) het voedsel voor de tocht gekocht. Op weg naar de waterval, eenmaal aangekomen moesten we een half uur door de bergen lopen, het was nat, glad, steil en rotsachtig. Als we dit de volgende dag 4 uur lang moesten doen dan hadden we er een hard hoofd in. Het leek wel een conditietest deze beklimming. De waterval was verder wel ok, eenmaal terug hebben we heerlijk geluncht en gingen we op weg naar de ingang van het National Park. Het weer was net zoals de dag ervoor, zwaar bewolkt en af en toe fikse regenbuien. Op het moment dat we stopten voor de eerste tocht door de jungle begon het hevig te regenen. De helft van de groep had geen regenkleding of poncho bij zich (gelukkig hadden wij deze wel). Een andere bijkomstigheid was het dikke reddingsvest dat we twee dagen mee moesten zeulen voor het raften op de laatste dag. De trektocht duurde twee uur en halverwege hield het regenen op. We zijn aangekomen in een dorpje midden in de bergen waar het Lisu bergvolk woont. Er was ons al iets verteld over hun voorzieningen, maar het is toch een beetje jammer dat dit bergvolk de beschikking heeft over een satelliet en een aantal door de overheid geschonken spiksplinternieuwe vierwielaangedreven pickup trucks. We houden vol dat we dit niet gezien hebben (temeer dat de auto' s betekenen dat er een weg naar dit dorp loopt en wij er lopend een aantal uur over gedaan hebben om dit dorp te bereiken). Ons onderkomen was een grote hut van bamboe en bladeren en hier sliepen we allemaal naast elkaar, het was behoorlijk vochtig en koud. Onze gidsen hadden ondertussen een heerlijke Thaise maaltijd gemaakt. Na het eten heeft Gaga ons uren ge-entertained met de meest vreselijke spellen. Het spel Rambo was echt geweldig. Uitleggen heeft weinig zin, maar het kwam er op neer dat op 1 na, iedereen meerdere zwarte roetstrepen op zijn gezicht had. Wij gingen slapen en wekte enige jaloezie omdat we als enige slaapzakken hadden, de Canadezen hadden echter wel klamboes (hier hadden we helaas geen ruimte meer voor). Eddie heeft Marjolein vandaag al twee keer betrapt op het feit dat ze het wel leuk vond.

29 november 2002
Dag 2: 7.30 Opstaan en ontbijten. Ondertussen was er door de spellen van de vorige avond een goede sfeer ontstaan. Aangezien Marjolein in Canada heeft gewoond waren de gesprekken snel op gang. Drie Canadese meiden (Genevieve, Veronique en de eeuwig gezellige Chantal) kwamen uit Quebec, Montreal en omgeving, het andere Canadese meisje reisde alleen door Azie en kwam uit Alberta. Hiertussen zweefde ergens de Canadees Mark Ivan met zijn aparte snorretje. Dit was het jonge deel van de groep allen rond de 21. Het Franse stel rond de 35 woonde in Marokko en hadden thuis twee kids, hij werkte in de gasindustrie voor een Nederlands bedrijf. Ons Amerikaans/Mexicaanse stel (hij 46/zij 33) wonen in New Jersey, de laatste was onze Fillipino gewoon een aardige gozer. Vandaag moest het gebeuren, een 3 a 4 uur durende trek door de jungle. Het was gelukkig droog, maar desondanks waren er wel de nodige glijpartijen. Het uitzicht was geweldig in tegenstelling tot de vorige dag (dit was echter wel mystiek). Na een paar uur begonnen de knieen toch wel een beetje op te spelen. Na ruim drie uur doorpezen, kwamen we aan in het olifantenkamp. Achteraf gezien viel de tocht wel mee, maar het had niet veel langer moeten duren. Na de middaglunch gingen de begeleiders de olifanten in de rivier wassen voordat ze opgezadeld werden. Er zaten een paar eigenwijze Jumbo's tussen die niet echt luisterden, maar uiteindelijk waren ze schoon en klaar. Daar zit je dan tweeeneenhalve meter boven de grond op een olifant met op het hoofd een begeleider. We gingen meteen een steil pad af en staken een rivier over. Op dat moment sprong onze begeleider (als enige van de groep) eraf en ging in het oerwoud wat wandelpaden maken. Nu moesten we de olifant dus zelf besturen. Dit gaat op zich best goed, gewoon een paar keer 'hai ' brullen en hij loopt met de groep mee. Alleen was onzer Ra een beetje hongerig en sloopte hij complete struiken en bomen om lekkere blaadjes te eten. Dit leverde wat spannende taferelen op. Er liepen ook twee jonkies mee (respectievelijk 2 en 5 jaar) dit was af en toe een koddig gezicht. Uiteindelijk kwam na een tijdje onze begeleider weer terug, maar de honger was nog niet gestild. De hele rit heeft Ra gevaarlijke capriolen uitgehaald om blaadjes (hele struiken tegelijk gingen naar binnen) te bemachtigen, hij kreeg van de begeleider af en toe flinke tikken. Het begrip olifantenhuid is echter wel duidelijk geworden, we hebben een tijdje met onze bergschoenen op zijn schouders gezeten en dit gaat prima. Het is ongelooflijk met wat voor gemak deze schitterende dieren steile, gladde afdalingen en beklimmingen bedwingen. Na bijna twee uur zat onze trip er helaas op. We hebben afscheid genomen en moesten nog maar een kwartiertje lopen naar ons volgende overnachtingsdorp. Dit dorp behoorde toe aan het Karen bergvolk. Ons onderkomen was iets luxer als het vorige en er hingen al klamboes. Het eten was wederom perfect maar de spellen kwamen onze neus uit (gelukkig lagen Marjolein en wat andere meiden te genieten van een Thaise massage). In dit dorp zongen de kinderen meer kinderliedjes (in hun eigen taal, mar nog steeds herkenbaar) dan wij ons konden herinneren. Er lagen behoorlijk wat bamboevlotten, maar deze waren niet voor ons. Wij zouden de volgende dag op grotere vlotten de rivier opgaan.

30 november 2002
Dag 3: Onze laatste dag, we staan weer vroeg op en na het ontbijt lopen we naar de rivier. De vlotten zijn ongeveer tien meter lang , anderhalve meter breed en gemaakt van bamboe. Onze rugzakken hangen aan gekruiste stokken in het midden van het vlot. Er staat een stuurman voorop en achterop en daartussen staan wij met lange bamboestokken. We kiezen het vlot met de gezellige Canadese meiden en Eddie mag als enige man mee gaan sturen (op het andere vlot staan drie mannen). De rivier lijkt rustig en het is lekker zonnig. Na een half uurtje krijgen we onze eerste flinke stroomversnelling en begint het wat spectaculairder te worden. We stoppen bij een dorpje waar twee andere bergvolken wonen. We kopen wat souvenirs en gaan weer het water op. Nu komen de echte stroomversnellingen, de eerste is bijna fataal, het vlot verdwijnt onder water tot boven de knieen en gaat alle kanten op. We maken de fout door ons te gaan verplaatsen om het vlot te corrigeren en worden behoorlijk nat. Uiteindelijk blijven we allemaal staan en ligt het vlot weer vlak. Dit was effe schrikken, de volgende versnellingen gingen veel beter. We hadden veel lol in tegenstelling tot de andere stille groep. Op een bepaald moment moesten we een stukje lopen en gingen de gidsen verder met het vlot omdat het te gevaarlijk was (het gebroken/gescheurde raft op de rotsen maakte dit goed duidelijk). Onze Gaga gooide vervolgens iedereen behalve Eddie en Marjolein van het vlot om even te verfrissen in het bruine koude water. Marjolein was een stukje langer dan de rest en hij wist niet precies hoe hij dat moest aanpakken, Eddie had de digitale camera op zak en was dus veilig. Marjolein heeft echter wel vrijwillig een duik genomen. Gaga zwom ook naar het andere vlot om daar wat mensen in het water te gooien, maar daar wilde het niet echt lukken. De Canadese Chantal (spreek uit als Sjaaantaaal) is echt een gezellige dikkerd die maar blijft lachen ook al wordt ze meerdere keren in het water gegooid. Na het zien van een olifant die op een centimeter of vijf na onderwater staat en een slang die op een rots ligt te zonnen is het raften na drie uur over. We hebben onze laatste lunch en kopen nog wat souveniertjes bij de lokalen en vertrekken per busje weer op weg naar Chiang Mai. De trip was geweldig, Marjolein vondt het leuk, Eddie had alleen wat meer avontuur verwacht. Onze kleding zit onder de blubber en stinkt een uur in de wind, we zijn bekaf en in het hotel nemen we eerst een verdiende douche. 's Avonds gaan we uit eten met het Amerikaanse stel en komen ondanks de leeftijdsverschillen tot verassende overeenkomsten.

1 december 2002
Vandaag onze rugzakken overhoop gehaald en alles weer ingepakt. We hebben met het bekende stel treinkaartjes naar Bangkok gekocht voor de volgende avond, Na de Mexicaanse lunch hebben we een bezoek gebracht aan de parasolfabriek. De rest van de middag op een terras gekletst, erg gezellig. Terwijl Marjolein geen genoeg kan krijgen van het shoppen op de Nightmarket zit Eddie dit verhaal te typen aangezien hij het shoppen beu is. Morgen gaan we nog proberen om wat fotoos op de site te zetten en gaan we nog naar een tempel hoog in de bergen.

2 december 2002
Vandaag weer opgetrokken met het andere stel, ditmaal naar een tempel hoog in de bergen met een fantastisch uitzicht op Chiang Mai. We voelden ons niet lekker maar zijn toch gegaan. Aangezien we toch nog wel wat last hadden van onze voeten na de drie dagen trekken, hebben we een voetreflexmassage genomen. We zaten met z'n vieren op een rij in de etalage. Iedereen genoot van de massage, behalve Eddie. Hij had op meerdere plekken blijvende pijn, elke plek staat voor een deel van je lichaam. Als we terug zijn kan Eddie wel een bezoek aan de dokter gebruiken met al zijn klachten. Na de massage wederom een bezoek gebracht aan de nightmarket. Weer wat spulletjes gekocht en nog net op tijd bij de trein gearriveerd. In de trein met twee Engelsen gesproken die (net) twee maanden onderweg zijn van de in totaal 18 maanden. Tot de conclusie gekomen dat dit niets voor ons is (we komen dus gewoon de 8e terug).

3 december 2002
Weer terug in Bangkok. De treinreis heeft wederom 14 uur geduurd i.p.v. 12 uur. We hadden onze kamer al gereserveerd en gingen dus direkt per tuktuk naar ons hotel. De rest van de dag niet veel meer gedaan dan onze pakken passen en een dagtrip regelen naar Ayuthaya. We hebben 's avonds afscheid genomen van onze reisvrienden welke doorgaan naar de zuidelijke stranden.

4 december 2002
De trip naar de oude koningsstad Ayuthaya begon om 6.45. Door twee Roemeense meisjes die niet wisten in welke bus ze thuishoorden vertrokken we pas om 7.30. We hebben veel mooie oude (deels verwoestte) wats (=tempels) gezien. Het was bloedheet en aan het eind van de dag waren we helemaal kapot. Tijdens deze trip hebben we een aantal leuke mensen ontmoet waaronder een Australier (George) die in de beveiligingsbranche zit en een eigen bedrijf heeft. Dit bedrijf loopt prima en hij heeft het plan om op grotere schaal overlander trips door Afrika te organiseren (hij doet dit al voor vrienden). Ook hebben we een gescheiden Engelse vrouw in her mid-fifties ontmoet die al drie jaar aan het reizen is er er maar geen genoeg van kan krijgen. Met deze mensen hebben we 's avonds wat gegeten en afgesproken dat we de volgende dag met zijn allen de feestelijkheden rond de verjaardag van de koning gingen bekijken. Eddie is met de Australier nog naar de kroeg gegaan om de zielige vertoningen tussen patserige dronken westerlingen en Thai ladyboys te bekijken (af en toe waren het wel originele meisjes).

5 december 2002
De koning van Thailand viert vandaag zijn 75e verjaardag (hij ziet er goed uit voor zijn leeftijd en draagt altijd een groot fototoestel rond zijn nek). We zagen hem voorbijsjezen in een oude Rolls-Royce (we herkenden hem aan zijn Lee Towers bril en spiegelreflexcamera) gevolgd door tig andere hoge heren. De hele stad is versierd met metershoge fotoos/schilderijen van de koning en zijn vrouw. Op het Malieveld van Bangkok vinden diverse activiteiten plaats zoals zang, dans, thaiboksen en het uitdelen van vijf gratis kippepoten aan elke burger (de mensen staan echt uren in de rij om dit geschenk van de koning te ontvangen). 's Avonds met de Thai het nationale volkslied gezongen (wij gemurmerd) met in onze handen een kaarsje. Bij het hiephiephoera gingen alle kaarsjes de lucht in wat een zee aan licht veroorzaakte. Dit werd gevolgd door vuurwerk en zang en dans. Toen het wel heel erg druk werd, zijn we terug gegaan naar het hotel en hebben we daar nog wat naar het Thai boksen op tv gekeken.

6 december 2002
Vandaag is het dan toch tijd voor de tempeltoer. Samen met George zijn we naar het Grand Palace gegaan. Helaas was de koning nog steeds zijn verjaardag aan het vieren dus was het paleis dicht, de bijbehorende tempelcomplexen waren echter wel open. De pracht en praal van deze tempel (Wat) is overweldigend. "All that glitters" is in Thailand echt "Gold". Nog wat ruimte op de digitale camera vrij moeten maken voor de laatste fotoos. Hierna zijn we door gegaan naar Chinatown. Toen we dit wel gezien hadden zijn we nog naar een massieve gouden boedha van 5 ton gaan kijken. Tijdens de diverse oorlogen was dit beeld verhuld in een dikke laag gips. Toen er na de oorlog een keer een stuk afviel kwam men er pas achter dat er een massief gouden beeld onder zat. Op de terugweg met de boot over de Chao Praya rivier weer terug naar Khao San road. Na 10 meter stopte de boot echter al, de motor maakte een vreselijke herrie en ondanks dat George de bemanning duidelijk probeerde te maken dat dit kwam door water op n van de aandrijfriemen gingen we weer terug naar de steiger. Na weer een half uur wachten op de volgende boot gingen we uiteindelijk op weg. Het is misschien wel de mooiste manier om Bangkok te zien. Alleen is iedereen bezorgt over de waterstand, regelmatig zijn er grote overstromingen en men verwacht in de nabije toekomst grote problemen voor Bangkok.

7 december 2002
Vandaag nog een keer naar de grote weekendmarkt, verder niet veel gedaan behalve onze pakken ophalen. Het uiteindelijke resultaat van onze Cashmere Woolen pakken en Overcoats enz. mag er wel wezen, we doen het echter nooit meer. Het kost heel veel tijd, zweet en moeite en stress. Het scheelt echter wel veel geld. In de avond alle pakken in een moderne versie van de Ghana-go-home-bag gestopt. dit zorgde op het vliegveld voor een extra 10 kilo. We hadden dit keer geen extra beenruimte (terwijl ons na de vorige keer dat het fout ging verzekerd was dat het voor de lange vlucht geregeld zou worden) en hebben hier wat stampij over gemaakt helaas zonder resultaat. De vlucht viel wel mee doordat het een moderne 747-400 was met schermpjes in de stoelen.

8 december 2002
Overstappen op London waar de kou goed te voelen was. Hier drie uur wachten om vervolgens te landen op een nog kouder Schiphol. Familie en vrienden stonden ons op te wachten met bloemen, balonnen en winterjassen. Thuis aangekomen bleek ons huis volledig versierd te zijn. Het voelt alsof je op visite bent in je eigen huis. Je weet niets meer te vinden.

Het zit er weer op, ik zal de site de komende weken nog wat aanvullen en opleuken, ook de Engelse afdeling wordt wat groter voor de mensen die we ontmoet hebben. Er zullen ook meer fotoos op komen.