De verloving in TasmaniŽ

Hieronder volgt het verslag van de verloving zoals dit uit ons reisverhaal geknipt is. Het begon allemaal in het plaatsje EagleNeck Hawk, dit ligt op het eiland TasmaniŽ wat eigenlijk een provincie is van AustraliŽ.

13 september 2002
Aangezien we aan de zee geslapen hebben, had ik de vorige avond al tegen Marjolein gezegd dat ik de zonsopkomst wilde fotograferen. Om 05.45 stond ik dus op het strand in de kou terwijl Marjolein lekker lag te slapen onder de dekens. Wat mooie foto's gemaakt met het 'Tesselated pavement' een mozaiek van natuurlijke tegels zeg maar. Na het ontbijt naar wat bezienswaardigheden met namen als Tasmans Arch, Devils Kitchen en een Blowhole. Bij toeval nog een wegwijzer ontdekt naar de 'Remarkable Caves'. Ondertussen was het heerlijk zonnig en hadden we geen idee hoe deze grot eruit zou zien. Eenmaal aangekomen bij de grot bleek het een hele mooie plek te zijn. Een strandje achter een rotspartij dat onder de rotsen door verbonden was met de zee. Door deze grot kon je de zee zien en kwam het water er af en toe flink doorheen zetten. Ik (Eddie) sprong over de balustrade en probeerde Marjolein over te halen om dit ook te doen. Ze had hier absoluut geen zin in, omdat ze het gevaarlijk vond (de balustrade stond er niet voor niets) uiteindelijk kwam ze toch naar beneden en dat is maar goed ook. In het midden van de grot heb ik Marjolein namelijk ten huwelijk gevraagd!

DE VOORBEREIDING
Marjolein is een kei in het laten mislukken van verrassingen (ze gist net zolang tot ze de oplossing heeft en het dus geen verrassing meer is), dus heb ik mijn strategie weer eens aangepast. Alle standaard momenten zoals ons zeveneneenhalfjarig jubileum of Marjolein haar verjaardag vielen dus bij voorbaat af. Vandaag vrijdag de 13e September 2002 hebben we 7 jaar, 7 maanden en 7 dagen een relatie daar zou ze nooit aan denken. Het was of vandaag of 15 oktober 2002 aangezien het dan 7-8-9 zou zijn. Het kiezen van de datum was hoofdstuk 1, dit had ik dus al uitgekookt ruim voordat we op reis gingen.
Hoofdstuk 2, de ring: Marjolein houdt van sieraden, dus ik kon niet met een paperclip aan komen zetten. Ik vond het echter te riskant i.v.m. de eventuele waarde maar ook te eenvoudig om de ring vanuit Nederland mee te nemen, daarnaast hebben we het geld hard nodig voor de reis. Voor diegene die het nog niet wist ik ben niet de makkelijkste en ook niet te beroerd om de moeilijkste weg te nemen. De ring heb ik dus in Cooper Pedy gekocht en is goudkleurig met een opaal erin. Uitleg over het aantal karaat van goud en/of diamant is dus niet van toepassing. Aangezien er weinig momenten zijn dat ik alleen ben heb ik dit dus stiekum moeten doen in het ondergrondse motel waar we sliepen terwijl Marjolein buiten zat, vijf minuten voordat de bus ging.
Nu nog een lokatie en dat was met onze niet uitgestippelde reis lastig. Het enige dat ik wist was dat we in Tasmanie zouden zitten. Ik had toen we in Tasmanie zaten twee lokaties in mijn hoofd, maar of we daar zouden komen was maar de vraag. Het vinden van de Remarkable Cave was puur toeval. Hoofdstuk 3 is afgerond.
De rest van de voorbereiding op de dag zelf bestond uit het combineren van het maken van foto's van de zonsopgang
en het repeteren van mijn uiteraard korte aanzoekspeech die in de weken naar dit moment toe vorm had gekregen. Ook had ik nog een wilde Aaronskelk geplukt met een stengel van anderhalve meter en deze op een slimme manier onder het tapijt van de achterbak verborgen.

HET MOMENT
Het was half twaalf in de ochtend. Toen ik begon met het aanzoek dacht Marjolein dat ik een grap maakte, toen ik echter op mijn knieen ging en het doosje van de ring uit mijn broekzak haalde zag je haar gezicht van lacherig via serieus naar emotioneel veranderen. Toen ik de ring eruit haalde en probeerde om te doen viel het kwartje pas. Het antwoord was JA en we vlogen elkaar in de armen. We hebben veel foto's gemaakt en we waren gelukkig alleen.
Weer naar boven gelopen en een slok wijn genomen, helemaal vergeten dat ik deze de hele tijd in mijn rugzak had zitten. De bloem uit de kofferbak gepakt en nog wat foto's gemaakt.

REST VAN DE DAG
Uiteraard de hele voorbereiding verteld aan Marjolein en ze kon het nog steeds niet geloven. Nog wat aan bezienswaardigheden gedaan en naar Hobart gereden. Hier een hostel opgezocht en 's avonds heerlijk vis gegeten in een goed restaurant, daarna nog wat kroegjes bekeken en gaan slapen.

Na de reis
Inmiddels was na een jaar de verlovingsring dusdanig versleten dat ik Marjolein in 2003 als verjaardagscadeau een Aquarel schets gaf, vervaardigd door een goudsmit die ik bezocht had. Het heeft lang geduurt voordat ik een goudsmit vond die fatsoenlijke ontwerpen maakt met edelstenen. Naar aanleiding van de schets hebben we samen de goudsmit bezocht om het opaal uit de verlovingsring te gebruiken in een handgemaakte ring. Na twee kijksessies waarbij je nog naar een ruwe ring zit te kijken, mag het resultaat er wezen. Kijk bij de volgende link naar nummer 17 in het Weblog van de Goudsmit Lucien Otto